[٣٤] مسأله: پيغمبر ما- صلى اللّه عليه و آله- خاتم پيغمبران است، يعنى آخر ايشان است و بعد از آن حضرت تا قيامت ديگر پيغمبر نخواهد بود، چنانكه خداى تعالى فرموده: (وَ لكِنْ رَسُولَ اللَّهِ وَ خاتَمَ النَّبِيِّينَ)[١] يعنى محمد مصطفى- صلى اللّه عليه و آله- رسول خدا و آخر پيغمبران است.

و نيز حضرت فرموده كه: (لا نبيّ بعدى)[٢] يعنى بعد از من پيغمبرى نخواهد بود.

[٣٥] مسأله: در ميان علماء اختلاف است درين مسأله كه حضرت پيغمبر- ٦- بعد از تكليف و پيش از بعثت در دين كدام پيغمبر بود، و خداى تعالى را به كدام دين عبادت مى‌كرد؟

بعضى گفتند: بر دين حضرت ابراهيم ٧،

و بعضى گفتند: بر دين حضرت عيسى على نبينا و ٧، و بر دين هود ٧ نيز گفتند،

و بعضى گفتند: بر دين خود كه بدان مبعوث خواهد شدن امّا بدان مأمور نبود كه به خلق رساند، بلكه مأمور بود كه به آن عمل كند. و حق اين است!!

ركن چهارم در بيان امامت‌

امام آن‌كس است كه حاكم و مهتر باشد بر جميع مكلّفان در امور دينى و دنيوى بر سبيل نيابت از حضرت پيغمبر- صلى اللّه عليه و آله-، و از اين اينجا معلوم است كه دو كس را در يك زمان امامت نباشد، زيرا كه [امام‌] آن‌كس است كه حاكم باشد بر همه مكلفان، پس اگر در يك زمان دو امام ثابت كنند هريك از ايشان و آن‌ديگرى حاكم نخواهد بود، پس هريك حاكم بر مكلفان نباشند، پس امام نباشد.

و از اينجا معلوم شد بطلان مذهب زيديّه كه امام متعدد در يك زمان [را] جائز مى‌دانند.

[٣٦] مسأله: نصب امام و تعيين او بر خداى تعالى واجب است، زيرا كه امامت لطف‌

[١]. الاحزاب: ٤٠

[٢]. يكى از احاديث متواتر و روايات مشهورة ميان شيعه و سنى( صحيح بخارى- باب فضائل الصحابة) فضيلتى است كه از پيامبر٦ درباره على بن ابى

طالب( ع) صادر شده است كه:( يا على أنت منّى بمنزلة هارون من موسى الّا أنّه لا نبىّ بعدي).