پاداش نيکيها و کيفر گناهان (ترجمه ثواب الأعمال شيخ صدوق) - مجاهدي، محمد علي - الصفحة ٧٥٧ - اين باب كيفر اعمال را در خود جا داده است
(١) در اين هنگام، گروهى از انصار، پيش از آنكه حضرت از منبر فرود آيد، به استقبال او رفتند و همه عرض كردند: يا رسول اللَّه! خدا ما را فداى تو گرداناد و پدر و مادر و جان ما به فداى تو باد! كيست كه پس از تو تاب اين سختيها و دشواريها را داشته باشد؟! و زندگى پس از امروز (و بدون تو) چگونه (براى ما) گوارا باشد؟! رسول خدا ٦ فرمود: من با پروردگارم در باره امتم سخن گفتم، و او به من فرمود: درب توبه تا زمانى كه در صور دميده شود (براى امّت تو) گشوده خواهد ماند[١].
(٢) سپس رسول خدا ٦ به ما رو كرد و فرمود: براستى كه اگر كسى يك سال پيش از
[١] ظاهرا اين از اختصاصات امّت اسلامى است كه تا لحظه دميدن در صور اجازه توبه و بازگشت به آنان كرامت شده است و در امتهاى پيشين چنين نبوده است، و اگر كسى در حال احتضار پردههاى ناديدنى را مىديد و بعد سلامت خود را باز مىيافت ديگر توبه او پذيرفته نمىشد چرا كه ارزش فرمانبردارى در اطاعت بيچون و چراست و ناديده بايد خريدار بود، ولى حضرت حق به بركت وجود ذيجود رسول خدا ٦ امّت اسلامى را به اين نعمت سرافراز فرمود و آنان را از امتهاى پيشين مستثنى كرد.