پاداش نيکيها و کيفر گناهان (ترجمه ثواب الأعمال شيخ صدوق) - مجاهدي، محمد علي - الصفحة ٥٢٥ - كيفر دشمن و منكر امير مؤمنان على
(١) ٧- علىّ بن سليمان بن رشيد- بىآنكه از راويان پيش از خود نام ببرد- از امير مؤمنان على ٧ روايت كرده است كه فرمود: مرجئه[١] در حالى كه نابينا هستند به همراه امامشان كه او نيز نابينا باشد محشور مىشوند، چون برخى از افرادى كه از امّت ديگرند (و مسلمان نيستند) آنها را مشاهده كنند (از روى تمسخر) مىگويند: ما امّت محمّد را كور مىبينيم! پس به آنها خطاب مىشود: اينان از امّت محمد ٦ نيستند، بدرستى كه اينان خود عوض و دگرگون شدند، پس با آنها نيز عوض و دگرگون شده است.
[١] مرجئه به گروهى از خوارج گفته مىشد كه مىگفتند: ايمان به خدا و رسول خدا ٦ براى نجات آدمى كافى است و ترك واجبات و انجام محرّمات الهى هيچ زيانى به ايمان انسان نمىزند! اين گروه كه پس از جريان جنگ صفين و ماجراى حكميّت بوجود آمد اول حضرت على ٧ و معاويه را تكفير كردند و گفتند چون به داورى تن در دادهاند ايمانشان به كفر گرائيده است! ولى بعدها در اين عقيده خود تجديد نظر كردند و گفتند اعمال آدمى هيچ زيانى به ايمان او نمىزند بنا بر اين حضرت على ٧ و معاويه به خاطر قبول داورى مرتكب گناه كبيره شدهاند!! ولى اين گناه كبيره به ايمان آنها صدمهاى نمىزند! پس آن دو مسلمانند و بايد به انتظار قيامت نشست و ديد كه خداوند با آنها چه مىكند!! در بحار الانوار از امير مؤمنان على ٧ روايت شده است كه: فرقه مرجئه در قيامت كور محشور مىشوند.
اگر عقيده اين گروه در جامعهاى رواج يابد كه در آن هيچ كس مسئول اعمال خود نباشد و با دستاويز اينكه ايمان دارم دست به هر جنايتى كه خواهند دست بزنند، مسلما آن جامعه بزودى در سراشيبى سقوط قرار خواهد گرفت و شارع مقدس اسلام براى جلوگيرى از اين گونه انحرافات، قبول ولايت و امامت ائمه اطهار عليهم السّلام را شرط قبولى توحيد و تمامى عبادات قرار داده است.