اخلاق اقتصادى - الهام نیا؛ وفا؛ مقدس نیا - الصفحة ٨٤ - ٢ - عذاب اخروى

«اقْبَحُ الْبَذْلِ السَّرَفُ»[١]

زشت ترين بخششها بذل درحد اسراف است.

٢- عذاب اخروى:

با تو جه به نكوهش و نهى شديدى كه اسلام از اسراف كرده، معلوم مى‌شود كه مرتكب آن، نافرمان ومعصيت كار است و فرجامى جز دوزخ و عذاب اخروى نخواهد دشت. زيرا اسراف ازگناهان كبيره، شمرده شده است.[٢]

نتيجه اينكه:

١- اسراف در افراد مختلف و شرايط گوناگون زمانى و مكانى، مصاديق متفاوتى پيدا مى‌كند.

٢- اسراف در سه مورد هميشه حرام است و اختصاص به شخص، زمان و مكان خاصى ندارد:

الف- ضايع كردن مال، هر چند كم باشد.

ب- صرف مال، در چيزهايى كه به بدن ضرر برساند. مانند خوردنى، آشاميدنى و غيره.

ج- صرف مال در مصارفى كه شرع مقدس اسلام، حرام كرده است مانند خريدن شراب و غيره.

٣- مصرف مال در كارهاى خير، معروف واطاعت خدا اسراف نيست چون كارهاى خير حدى ندارند كه بيش از آن زياده روى محسوب شود. پيامبراكرم ٦ در اين باره فرمود:

«... لاسَرَفَ فِى الْخَيْرِ»[٣]

در (كارهاى) خير اسراف نيست.

[١] - همان مدرك.

[٢] - تحرير الوسيله، ج ١، ص ٢٧٥، مطبعة الاداب فى النجف الاشرف.

[٣] - بحارالانوار، ج ٧٧، ص ١٦٩.