اخلاق اقتصادى - الهام نیا؛ وفا؛ مقدس نیا - الصفحة ٨١ - و - نافرمانى خدا

«مافَوْقَ الْكِفافِ إِسْرافٌ»[١]

آنچه بيش ازحدّ كفاف باشد، اسراف است (مانند ساختن مسكن بيش از حدّ نياز.)

بنابراين، مصرف مال در راه رفع نيازمنديهاى زندگى بقدر شأن، نياز و كفاف، اسراف شمرده نمى‌شود.

ه- زيان به بدن‌

اگر مصرف به حدّى رسيد كه موجب ضرر رسيدن به بدن شد، اسراف شمرده مى‌شود.

امام صادق ٧ در اين باره فرمود:

«لَيْسَ فيما أَصْلَحَ الْبَدَنَ إِسْرافٌ ... إِنَّمَا الْإِسْرافُ فيما ... أَضَرَّ بِالْبَدَنِ»[٢]

در چيزهايى كه بدن را اصلاح مى‌كند، اسراف نيست، بلكه اسراف درجايى است كه به بدن زيان برساند، (مانند زياده از حد خوردن).

و- نافرمانى خدا

مقدار مال و نيرويى كه صرف نافرمانى و معصيت خدامى‌شود، اسراف محسوب مى‌شود، هر چند كم باشد.

امام صادق (ع) فرمود:

كسى كه در غير راه اطاعت خداوند، خرج كند، تبذير كننده است و كسى كه در راه خدا خرج كند ميانه رو است.[٣]

[١] - مستدرك وسائل، ج ١٥، ص ٢٧٢.

[٢] - بحارالانوار، ج ٧٥، ص ٣٠٣.

[٣] - تفسير صافى، ج ١، ص ٩٦٦.