اخلاق اقتصادى - الهام نیا؛ وفا؛ مقدس نیا - الصفحة ٢١ - احترام ويژه براى كارگر

هزينه زندگى همسر و فرزندانم را فراهم مى‌سازم. در اين هنگام، پيامبر ٦ دست پينه بسته اين كارگر باايمان را بوسيد وفرمود:

«هذِهِ يَدٌ لا تَمَسُّهَاالنَّارُ»[١] اين دستى است كه آتش دوزخ به آن نخواهد رسيد.

حضرت على عليه‌السّلام نيز مى‌فرمايد:

«انّى‌ لَأَرَى الرَّجُلَ فَيُعْجِبُنى‌ فَاقُولُ: أَلَهُ حِرْفَةٌ؟ فَانْ قالُوا لا، سَقَطَ مِنْ عَيْنى‌»[٢]

من گاهى مردى را مى‌بينم كه مرا شگفت زده مى‌كند (از او خوشم مى‌آيد) و مى‌پرسم آيا شغلى هم دارد؟ اگر گفتند: نه، از چشمم مى‌افتد.

پيشوايان بزرگ اسلام نيز به منظور تعميم و توسعه كار و تعظيم مقام كارگر شخصاً و بادست خويش كار مى‌كردند.

يكى از دوستان امام موسى بن جعفر عليه‌السّلام او را مشغول كار در زمين كشاورزى خود ديد در حالى كه عرق كرده بود. تعجّب كرد وپرسيد چرا زحمت اين كار را به دوش ديگران نمى‌گذاريد؟ امام فرمود:

پيامبر و اميرمؤمنان و همه نياكان من با دست خويش كار مى‌كردند و اين برنامه همه پيامبران و رسولان و اوصياى آنها و همه بندگان صالح خداست.[٣]

از سوى ديگر، اسلام «پرخوابى» «كم كارى» و «بيكارى» را بشدت محكوم كرده و دستور داده است كه از دسترنج ديگران استفاده نكنيد. پيامبراكرم ٦ مى‌فرمايد:

«مَلْعُونٌ مَنْ الْقى كَلَّهُ عَلَى النَّاسِ»[٤]

كسى كه سنگينى زندگى خود را بر دوش مردم بيفكند، از رحمت خدا دور است.

امام صادق ٧ به يكى از دوستانش اخطار مى‌دهد كه:

[١] - اسدالغابة فى معرفة الصّحابه، ج ٢، ص ٢٦٩.

[٢] - بحارالانوار، ج ٢٣، ص ٦.

[٣] - وسائل الشيعه، ج ١٢، ص ٢٣.

[٤] - همان مدرك، ص ١٨٧.