اخلاق اقتصادى - الهام نیا؛ وفا؛ مقدس نیا - الصفحة ٦٤ - ب - سرمايهگذارى

برمرد واجب است چيزهايى از قبيل خوراك، پوشاك، مسكن، كُلْفَت، وسائل آرايش و نظافت كه همسرش به آن نياز دارد، برايش فراهم كند، بگونه‌اى كه در مورد زنان امثال وى، عادت و رسم است. و در زمستان، لباسهاى گرم و غيره تهيه كند و حتى درصورت نياز، لباسهاى زينتى و تجمّلى به حسب متعارف برايش فراهم نمايد.[١]

امام خمينى قدّس سره نيزمى‌فرمايد:

در نفقه نزديكان، اندازه معيّنى نيست، بلكه مقدار كفايت از نان و خورش وپوشش و مسكن، واجب است، باملاحظه حال وشأن و زمان و مكان، برحسب آنچه درنفقه زوجه گذشت.[٢]

و همچنين ازنظر شرع، استفاده از نعمتهاى الهى با رعايت شرايط و ضوابط آن، مانند حلال بودن منبع درآمد، نبودن اسراف و تبذير واداى حقوق ديگران، پسنديده و مطلوب است نظير استعمال عطر و بوى خوش، انفاقها، صدقات مستحب و هديه‌هايى كه انسان به ديگران مى‌دهد، اطعامها، اكرامها و پذيراييهاى دوستانه مؤمنان نسبت به يكديگر و ....

ب- سرمايه‌گذارى‌

سرمايه‌گذارى در جهت راه اندازى كارهاى توليدى وتوسعه آن نيز يكى ديگر از راههاى صحيح بهره‌بردارى از ثروت است؛ كارهاى توليدى به اندازه‌اى اهميت دارد كه حتى رهبران الهى بااينكه حق تأمين زندگى خود را از بيت المال داشتند، به كارهاى توليدى مى‌پرداختند، تا از بيت‌المال بى نياز گردند. چنانكه در سيره عملى امامان معصوم : نيز بخوبى نمايان است. على ٧ مى‌فرمايد:

[١] - اللمعة الدمشقيه، به تصحيح سيد محمد كلانتر، ج ٥، ص ٤٦٩- ٤٧١، تلخيص.

[٢] - تحريرالوسيله، ج ٢، ص ٣٢١.