اخلاق اقتصادى - الهام نیا؛ وفا؛ مقدس نیا - الصفحة ١٤٠ - ج - همدردى

ب- ايثار

همان طور كه ذكر شد «زهد اسلامى» لازمه انتخاب زندگى ساده و بى‌تكلّف است، وبر اساس پرهيز ازتنعّم، تجمّل و لذّت گرايى است. و زاهد از آن جهت، ساده، بى‌تكلّف و دركمال قناعت زندگى مى‌كند، و برخود تنگ مى‌گيرد، تا ديگران رابه آسايش برساند. يعنى در شرايطى كه ديگران محتاج و فقيرند، ايثار مى‌كند، خودش را فداى ديگران مى‌كند وآنچه دارد به نيازمندان مى‌بخشد، زيرا قلب حسّاس و درد- آشناى او وقتى به نعمتهاى جهان، دست مى‌يازد كه انسان نياز مندى نباشد، واز اينكه نيازمندان رابخوراند، بپوشاند و آنان رابه آسايش برساند بيش از آن لذّت مى‌برد كه خود بخورد، بپوشد و استراحت كند. او محروميت، گرسنگى، رنج و درد را از آن جهت تحمّل مى‌كند كه ديگران برخوردار، سير وبى دردسر زندگى كنند.

زاهد بر اساس «زهداسلامى» از اجتماع گريز ندارد، وايثار او زاييده علايق و عواطف اجتماعى است و جلوه عاليترين‌احساسات انسان دوستانه وموجب استوارى بيشتر پيوندهاى اجتماعى است.

ج- همدردى‌

«زاهد» در غم مستمندان و محرومان همدردى وشركت مى‌كند. او دردرجه اول مى‌كوشد كه وضع موجود مبنى بر پرخورى ظالم و گرسنگى مظلوم را دگرگون سازد و در درجه دوم با ايثار وتقسيم آنچه در اختيار دارد به بازسازى وضع تابسامان مستمندان مى‌كوشد؛ اما وقتى مى‌بيند كه بطور عملى راه برخوردار كردن و رفع نيازمنديهاى مستمندان بسته است، با همدردى و شركت عملى در غم مستمندان، بر زخمهاى دل آنان مرهم مى‌گذاردو دردهاى اجتماعى را تسكين مى‌دهد.

زندگى زاهدانه پيغمبر اكرم صلى‌اللّه عليه وآله واميرالمؤمنين ٧ و ساير ائمّه گواه بر اين مطلب است كه چگونه‌با محرومان جامعه همدردى‌و درغم آنان شركت مى‌كردند. به عنوان نمونه اميرمؤمنان على (ع) در نامه خود به عثمان بن حنيف‌