اخلاق اقتصادى - الهام نیا؛ وفا؛ مقدس نیا - الصفحة ١٧٠ - ج - قدردانى از نعمتها

«إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْتَكْبِرِينَ‌»[١] خداوند مستكبران را دوست ندارد.

امام خمينى قدّس سرّه مى‌فرمايد:

«اگر (نفس) تأنّف مى‌كند از مجالست با فقرا ومساكين، تو دماغ او رابه خاك ماليده، با فقرا مجالست كن، هم‌غذا شو، همسفر شو، مزاح كن ....»[٢]

ب- قناعت‌

رفت وآمد بابينوايان ومشاهده زندگى آنها از نزديك سبب مى‌شود كه انسان از وضع زندگى خويش خشنود شود و روحيه قناعت وبى نيازى در او تقويت گردد برعكس، همنشينى با مترفين وثروتمندان، سبب افزونى حرص وآز مى‌شود.

امام باقر ٧ فرمود:

«ايَّاكَ انْ تَطْمَحَ بَصَرَكَ الى‌ مَنْ هُوَ فَوْقَكَ ...»[٣]

مبادا به بالا دست خود چشم بدوزى.

وهمچنين براى به دست آوردن، صفت قناعت مى‌فرمايد:

«اگر مى خواهى به اندك اكتفا نمايى، زندگى رسول خدا ٦ را به ياد آور، كه خوراك او جو وشيرينى او خرما وهيزمش پوست درخت خرما بود، اگر به دست مى‌آورد.»[٤]

ج- قدردانى از نعمتها

همنشينى با محرومان سبب مى‌شود تا انسان ازنعمتهاى الهى كه در اختيار او قرار گرفته است قدردانى كند. حضرت علىّ ٧ فرمود:

«جالِسِ الْفُقَراءَ تَزْدَدْ شُكْراً»[٥] با فقرا همنشينى كن تا سپاسگزارى راافزون كنى.

امام صادق ٧ مى فرمايد:

[١] - بحارالانوار، ج ٤٣، ص ٣٥٢.

[٢] - چهل حديث، ص ٨٤، نشر فرهنگى رجا.

[٣] - جامع‌السعّادات، ج ٢، ص ١٠٥، اعلمى بيروت.

[٤] - جامع‌السعادات، ج ٢، ص ١٠٥.

[٥] - شرح‌غررالحكم، ج ٣، ص ٣٥٧.