«هيچ سفرى را با رسول خدا (ص) نرفتم، مگر آن كه نماز را دو ركعتى خواند تا وقتى كه به وطن برگردد. با پيامبر (ص) به حجّ رفتم و همواره آن حضرت، دو ركعت مى‌خواند تا اين كه به مدينه برگشت و در مكّه هجده روز اقامت نمود و نماز نخواند مگر به صورت دو ركعتى و به اهل مكّه فرمود: شما نماز را چهار ركعت بخوانيد؛ زيرا ما مسافر هستيم».[٣]

[١] - صحيح بخاري: ٢/ ٣٥، كتاب الصلاة، باب التقصير، چاپ دارالفكر؛ صحيح مسلم: ٢/ ١٤٥، كتاب الصلاة، باب صلاة المسافر و قصرها؛ مسند احمد: ٤٠/ ٤٠، ح ١٢٥٦٣؛ مسند انس بن مالك؛ سنن بيهقي: ٣/ ١٩٥/ كتاب الصلاة، ابواب صلاة المسافر، باب ٧٦٦، ح ٥٣٨٩.

[٢] - احكام القرآن، جصّاص: ٢/ ٣١٨، باب صلاة المسافر.

[٣] - سنن بيهقي: ٣/ ١٩٤، كتاب الصلاة، باب ٧٦٥، باب رخصة القصر في كلّ سفر، ح ٥٣٨٧؛ احكام القرآن: جصّاص: ٢/ ٣١٨، باب صلاة المسافر. از عمران با لفظ ديگرى روايت شده است: رسول خدا به هيچ سفرى نرفت، مگر آن كه غير از نماز مغرب را دو ركعتى خواند. اين مطلب در مجمع الزوائد: ٢/ ١٥٥ آمده است و احمد و ابو داوود آن را روايت كرده‌اند.