«ذكر خوف در آيه، يك حالت عمومى و غالب را براى آنان در سفرهايشان ترسيم كرده است؛ چرا كه آنان در عموم سفرها از دشمنان مى‌ترسيدند وامثال اين چيزها در قرآن كريم بسيار است».[١]

علّامه طباطبايى پاسخ ديگرى داده و فرموده است:

«آغاز تشريع شكسته خواندن نماز، هنگام ترس از فتنه بوده است و منافاتى ندارد كه اين تشريع در مرحله بعد، تمام صورتهاى سفر شرعى را شامل شود، اگر چه با خوف همراه نباشد، پس قرآن كريم تنها قسمتى از اين حكم را بيان داشته و سنّت پيامبر (ص) آن را شامل همه صورتها دانسته است».[٢]

نكته دوّم: اثبات مشروعيّت شكسته خواندن نماز در سفر

اين آيه وظيفه بيان اصل مشروعيّت شكسته خواندن در سفر را به عهده دارد و بدون شك اين مقدار را آيه اثبات مى‌كند و مى‌فرمايد:

... فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَن تَقْصُرُواْ مِنَ الصَّلَاةِ ....[٣]

تنها نكته‌اى كه در ميان مذاهب اسلامى مورد بحث است اين است كه: آيا اين شكسته خواندن در نماز، واجب است يا جايز؟ و آيا مسافر

[١] - مجمع البيان: ٣/ ١٢٧، چاپ مؤسّسه التاريخ الاسلامى.

[٢] - تفسير الميزان: ٥/ ٦٣.

[٣] - نساء( ٤): ١٠١.