«در ابتدا نماز به صورت دو ركعت، دو ركعت براى سفر و حضر تشريع شده بود. بعدها به نماز حَضَر، دو ركعت اضافه شد و نماز سفر به همان صورت دو ركعتى باقى‌ماند».

ابن حزم از طريق بخارى روايت كرده است:

«نماز به صورت دو ركعتى تشريع شده بود، امّا پس از هجرت، نمازهاى چهار ركعتى تشريع شد و نماز در مسافرت، به همان صورت اوّليّه باقى ماند».

احمد روايت كرده است:

«در ابتدا نمازها به غير از نماز مغرب كه سه ركعتى بود، به صورت دو ركعت، دو ركعت تشريع شده بود. بعدها نمازهاى ظهر، عصر و عشا به صورت چهار ركعتى در آمد، امّا در سفر، به همان صورت اوّليّه باقى ماند».[٢]

[١] - مسند احمد: ١/ ٦٢، ح ٢٥٩؛ مسند عمر بن خطّاب، سنن ابن ماجه: ١/ ٣٣٨؛ سنن نسائي: ١/ ٥٨٥؛ سنن بيهقي: ٣/ ٢٨٢؛ احكام القرآن، جصّاص: ٢/ ٣٠٩؛ المحلّي، ابن حزم: ٤/ ٢٦٥.

[٢] - صحيح بخارى: ٢/ ٣٦، باب يقصر اذا خرج من موضعه؛ صحيح مسلم: ٢/ ١٤٢، كتاب الصلاة، باب صلاة المسافر و قصرها؛ موطّأ مالك: ١/ ١٢٤؛ سنن ابي داوود: ١/ ١٨٧؛ كتاب الام، شافعي: ١/ ١٥٩؛ احكام القرآن، جصّاص: ٢/ ٣١٦، باب صلاة السفر؛ سنن بيهقي: ٣/ ٢٠٨، كتاب الصلاة، ابواب صلاة المسافر، باب ٧٧٢، ح ٥٤٤٣؛ المحلّي: ٤/ ٢٦٥، صلاة المسافر؛ زاد المعاد: ٢/ ٢١؛ تفسير قرطبي: ٥/ ٣٥٨ و ٣٥٢.