در اين صورت، عبارت: ليْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ‌ به تنهايى و فى نفسه، نه وجوب را اثبات مى‌كند و نه اباحه را. وجوب و اباحه بايد با ادلّه ديگر قرآنى، يا نبوى ثابت شوند و بر اين مطلب، خبرى از زراره و محمّد بن‌مسلم دلالت دارد كه از امام صادق (ع) روايت نموده‌اند. آن دو از امام صادق (ع) پرسيدند:

«در مورد نماز در سفر چه مى‌فرماييد؟ چگونه و چند ركعت است؟»، فرمود:

«خداى متعال مى‌فرمايد: وَإِذَا ضَرَبْتُمْ فِي الأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَن تَقْصُرُواْ مِنَ الصَّلَاةِ، پس شكسته خواندن در سفر، مثل تمام خواندن در وطن، واجب است».

پرسيدند: «خدا فرموده است: لا جُنَاح أَن تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلَاة و نفرموده است: إِفعَل؛ انجام بده، پس چگونه مثل تمام خواندن، شكسته خواندن هم واجب شده است؟».

حضرت فرمود:

«آيا خدا در مورد صفا و مروه نمى‌فرمايد: فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَن يَطَّوَّفَ بِهِمَا؛ آيا نمى‌بينيد كه طواف واجب است؟

[١] - بقره( ٢): ١٩٨.