اينها برخى از احاديث و رواياتى بود كه از پيامبر اكرم (ص) در مورد قصر نماز نقل گرديده است. آيا با وجود چنين احاديثى، مى‌توان گفت كه قصر نماز در سفر واجب نيست بلكه مجاز است؟! اگر اتمام نماز در سفر جايز بود، پيامبر (ص) با قول يا فعل خود بدان اشاره مى‌كرد و حدّ اقل يك بار در عمر خودش نماز را در سفر به صورت تمام به جاى مى‌آورد تا دليل بر جواز اتمام باشد؛ چنان كه در مورد موضوعات ديگر، آن حضرت چنين مى‌كردند.

براى مثال، مسلم در صحيح خود، از بريده نقل كرده است:

«پيامبر اكرم (ص) براى هر نمازى وضو مى‌گرفت، امّا در روز فتح مكّه چندين نماز را با يك وضو به جاى آورد».[١]

ر از او پرسيد: «كارى را انجام داديد كه قبلًا چنين نمى‌كرديد؟!».

[١] - صحيح مسلم، به شرح نووى: ٣/ ١٧٧، باب جواز الصلوات كلّها بوضوء واحد؛ السنن الكبري، نسائي: ١/ ٨٦؛ باب المسح علي الخفّين؛ سنن ترمذي: ١/ ٤١، باب ما جاء في الوضوءِ لكلّ صلاة.