چون خداى تعالى آن دو را در كتابش ذكر نموده و پيامبرش نيز آن دو را انجام داده است؟ شكسته خواندن نماز در سفر هم چيزى است كه رسول خدا (ص) آن را انجام داده و خدا در كتاب، آن را يادآور شده است».[١]

اين روايت براى پاسخ به كسى مناسب است كه دلالت آيه را بر جواز شكسته خواندن نماز، قبول داشته باشد، نه وجوب آن را؛ مانند امام شافعى كه به چهار آيه استشهاد نموده كه در آن آيات، عبارت‌ جُناحَ‌ در مواردى به كار رفته است كه «جواز» را مى‌رساند و سپس استدلال نموده است كه آيه تقصير، اين را مى‌رساند كه شكسته خواندن، جايز است نه واجب،[٢] ولى به آيه: «نفى جناح در طواف» كه در مورد طواف واجب حجّ است و امام صادق (ع) آن را متذكّر شده، اشاره‌اى نمى‌كند.

اين بحث از نظر قرآنى بود. و اگر سؤال شود: معناى لغوى، بر جواز شكسته خواندن نماز كمك مى‌كند و كمكى بر وجوب آن ندارد، حال بين اين بحث لغوى و بين بحث قرآنى، چگونه مى‌توان به وجه جمعى رسيد؟

جواب اين سؤال را هم مى‌توان از سخن علامه طباطبائى به دست آورد كه مى‌نويسد:

[١] - مجمع‌البيان: ٣/ ١٢٧، چاپ مؤسّسة التاريخ الاسلامي.

[٢] - الأم: ١/ ٢٠٧، كتاب الصلاة، باب صلاة المسافر، چاپ دارالفكر.