و هيچ فقاهتى در مقابل سيره قطعيّه رسول خدا (ص) انجام نمى‌گيرد بلكه اولى اين است كه فقها اين عملِ عثمان را انكار كنند و با تأسّى به احتجاج صحابه عليه عثمان، اين بحث را از دايره فقه خارج سازند.

تلاش براى توجيه عمل عثمان!

عذرهاى متعدّدى براى توجيه عمل عثمان و عايشه كه پس از او چنين كرده، ذكر گرديده است كه نووى در شرح خود بر صحيح مسلم، آنها را آورده است:

«علما در تأويل كارهاى اين دو، با هم اختلاف پيدا كرده‌اند. مطلب صحيحى كه محقّقان بر آن اتّفاق نظر دارند، اين است كه آنان قصر و اتمام را جايز مى‌دانسته‌اند و عمل به هر كدام را كافى دانسته و اتمام را انتخاب كرده‌اند.

و گفته شده: از آن جا كه عثمان، اميرالمؤمنين و عايشه امّ المؤمنين بوده‌اند، پس گويى كه در منازل خود بوده‌اند و سفر و حضر براى آنان يكى بوده است! امّا محقّقان، آن را نادرست دانسته و گفته‌اند: پيامبر اكرم (ص) و ابوبكر و عمر در اين مورد نسبت به اين دو اولى بوده‌اند، ولى نماز را در سفر به صورت شكسته خوانده‌اند.