صدقه خدا را بپذيريد»، مى‌دانيم كه امر، دالّ بر وجوب است و اولى اين است كه به اين آيه براى وجوب قصر استدلال شود، نه براى جواز قصر، يا اتمام؛ چنان كه ابن حزم استدلال كرده است.[١]

از سوى ديگر، رد كردن صدقه خداى متعال، نوعى اسائه ادب محسوب مى‌شود؛ چنان كه امام صادق (ع) به روايت از رسول خدا (ص) مى‌فرمايد:

«إنَّ اللّهَ تَصَدَّق عَلى مرضى امّتي و مسافريها بالتقصير و الافطار، ايسرّ احدكم اذا تصدق بصدقة ان تردّ عَلَيْهِ».[٢]

«همانا خداى متعال بر مريضان و مسافران امّت من، قصر نماز و افطار روزه را صدقه داده است و آيا يكى از شما خوشحال مى‌شود صدقه اى را كه داده است، به او بازگردانند»؟!

٣- حديث عايشه كه مى‌گويد:

«همراه رسول خدا (ص) به عمره ماه رمضان رفتم. آن حضرت افطار كرد و من روزه گرفتم. آن حضرت نماز را شكسته خواند و من كامل خواندم، سپس عرض كردم: پدر و مادرم به فدايت اى‌

[١] - المحلّي: ٤/ ٢٦٧، صلاة المسافر.

[٢] - وسائل الشيعه: ٥/ ٤٣٩، كتاب الصلاة، ابواب صلاة المسافر، باب ٢٢، ح ٧.