در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٣ - ادله قايلان به جواز قصر نماز در سفر

ادلّه قايلان به جواز قصر نماز در سفر

كسانى كه قايل به جواز قصر نماز در سفر شده‌اند، به دلايل زير استدلال كرده‌اند:

١- آيه‌ى تقصير كه مى‌فرمايد:

فلَيْس عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَن تَقْصُرُواْ مِنَ الصَّلَاةِ.

«بر شما گناهى نيست كه نماز را شكسته بخوانيد».

اين قسمت از آيه، جواز را مى‌رساند و كسى كه به شدّت به اين قسمت از آيه براى اثبات جواز قصر، يا اتمام در سفر استدلال كرده است، امام شافعى در كتاب الام مى‌باشد. ماوردى هم در الحاوى الكبير[١] به همين اعتماد كرده و فخر رازى در تفسير خود[٢] و ابن قدامه در المغنى‌[٣] و ديگران در كتابهاى خود، او را تأييد كرده‌اند.

قبلًا گفته شد كه اعتماد به اين گونه استدلالها صحيح نيست؛ زيرا قرآن كريم چنين تعبيرى را در مورد واجب و مباح به كار برده است و با وجود چنين حالتى در آيه تقصير، بايد ديد كه آيا بر وجوب، يا اباحه دلالت مى‌كند؟

[١] - الحاوي الكبير، علىّ بن محمّد ماوردي: ٢/ ٣٦٢، كتاب الصلاة، باب صلاة المسافر.

[٢] - التفسير الكبير: ١١/ ١٨.

[٣] - المغنى: ٢/ ١٠٨، كتاب الصلاة، باب صلاة المسافر، ادلّه جواز الاتمام في السفر.