شواهد تاريخى قطعى به وضوح دلالت دارند بر اين كه خليفه سوّم، اين بدعت را پايه‌گذارى كرد و قبل از او، كسى قايل به اين نبود. او براى كار خويش، دليلى از كتاب و سنّت نمى‌آورد بلكه دلايلى از پيش خودش ارائه مى‌كند!

طبرى در تاريخ خود و جاهاى ديگر مى‌نويسد:

«در سال ٢٩ هجرى عثمان بن عفّان، حجّ به جاى آورد و در مِنا چادر زد. اين اوّلين چادرى بود كه عثمان در منى بر پا كرد و نماز را در منا و عرفه به صورت كامل خواند».

واقدى با اسناد از ابن عبّاس نقل كرده است:

«اوّلين چيزى كه باعث شد تا مردم عليه عثمان حرف بزنند، اين بود كه وى ابتدا نماز را در منا دو ركعتى مى‌خواند تا اين كه در سال ششم از خلافتش، آن را چهار ركعتى خواند!

عدّه زيادى از صحابه به او ايراد گرفتند و پيش وى آمدند تا او را از اين كار باز دارند و حتّى على (ع) پيش وى آمد و فرمود:

واللّهِ! ما حَدَثَ امرٌ و لاقدم عهدٌ و لقد عهدتُ نبيّك (ص) يُصَلِّي ركعتين.

«به خدا قسم! كه هيچ امرى حادث نشده است و هيچ عهدى، كهنه نشده است و هر آينه پيامبر تو (ص) را ديدم كه نماز را در سفر، دو ركعت مى‌خواند».