جمله‌ لاجُناحَ‌ كه در آيه تقصير وارد شده است، در وجوب و گاهى در اباحه به كار رفته است، ولى در آيه شريفه به هر دو صورت قابل حمل است، لذا براى پى بردن به مقصود آيه، لازم است در سنّت پيامبر (ص) تحقيق كنيم.

وقتى از اين زاويه وارد بحث مى‌شويم، مى‌بينيم كه براى دلالت بر وجوب، روايات بسيارى وارد شده است كه به بيان برخى از آنها مى‌پردازيم:

١- ابن حنظله مى‌گويد:

«از ابن عمر در مورد نماز در سفر سؤال كردم، گفت: دو ركعت بر طبق سنّت پيامبر (ص) است. در لفظ بيهقى آمده است: شكسته خواندن نماز در سفر، سنّتى است كه رسول خدا (ص) آن را بنا كرده است».[١]

٢- عبدالله بن عمر گويد:

[١] - مسند احمد: ٢/ ١٦٠، ح ٥١٩١؛ مسند عبدالله بن عمر، چاپ موسّسة التاريخ الاسلامي؛ سنن بيهقي: ٣/ ١٩٤، كتاب الصلاة، ابواب صلاة المسافر، باب ٧٦٥، ح ٥٣٨٨.