وَإِذَا ضَرَبْتُمْ فِي الأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَن تَقْصُرُواْ مِنَ الصَّلَاةِ إِنْ خِفْتُمْ أَن يَفْتِنَكُمُ الَّذِينَ كَفَرُواْ إِنَّ الْكَافِرِينَ كَانُواْ لَكُمْ عَدُوًّا مُّبِينًا.[١]

«هنگامى كه در زمين سفر مى‌كنيد، گناهى بر شما نيست كه نماز را كوتاه كنيد اگر از فتنه (و خطر) كافران بترسيد؛ زيرا كافران، براى شما دشمن آشكارى هستند».

[دو نكته‌]

قبل از آن كه به بررسى فقهى مسأله در پرتو آيه بپردازيم، لازم است به دو نكته توجّه نماييم.

نكته اوّل: اثبات كنيم كه حكم اين مسأله براى هر سفرى عموميّت دارد

كلمه «ضَرْب»- كه در آيه آمده است- كنايه از «سفر» است و هر چند كه از اطلاق كلمه «ضرب» استفاده مى‌شود كه مراد، هر سفرى است، ولى از ذيل آيه استفاده مى‌شود كه منظور، سفر خاصّى است و آن سفر، براى جهاد است؛ چون مى‌فرمايد:

[١] - نساء( ٤): ١٠١.