اقتضا ندارد كه اگر خوف نبود، شكسته خواندن نماز هم جايز نباشد، پس با توجّه به اين استدلال، آيه نسبت به زمانى كه امنيّت وجود داشته باشد، نفياً و اثباتاً نسبت به شكسته خواندن نماز ساكت است و ثابت كردن جواز (شكسته خواندن نماز) در حال امنيّت به وسيله خبر واحد، ثابت كردن حكمى است كه قرآن از آن ساكت بود و اين ممتنع نيست بلكه ممتنع، آن حكمى است كه به وسيله خبر واحد ثابت شود و برخلاف قرآن باشد و ما چنين چيزى نمى‌گوييم.

و اگر سؤال شود: اگر اين حكم در حال امنيّت و حال خوف ثابت است، پس فايده مقيّد ساختن آن به حال خوف چيست؟

در جواب مى‌گوييم: آيه در مورد غالب سفرهاى پيامبر (ص) نازل شده است كه اكثر آنها خالى از خوف دشمن نبوده‌اند و خدا هم اين شرط را بيان داشته به خاطر اين كه اين حالت، بيشتر به وقوع مى‌پيوسته است ...».[١]

و نتيجه اين جواب، نفى دلالت ادوات شرط است بر مفهوم و حصر دلالت آنها بر منطوق كلام است.

پس آيه متعرّض حالت «جهاد» است و نسبت به بقيّه حالات، ساكت است، لذا سنّت پيامبر (ص) حكم نماز مسافر را در غير جهاد، به حكم نماز مسافر در حال جهاد، ملحق ساخته است.

[١] - التفسير الكبير: ١١/ ٢٢.