بازگشت، وقتى به منطقه فجّ الناقه رسيديم، او نماز ظهر را امامت كرد و آن را دو ركعتى خواند، سپس به داخل چادرش رفت. كسانى كه به وى اقتدا كرده بودند، برخاستند و دو ركعت ديگر خواندند. وقتى كه از چنين كارى اطّلاع يافت، گفت: رويتان تباه باد! به خدا قسم! كه سنّت بر چهار ركعت جارى نگشته و جايز هم دانسته نشده است. گواهى مى دهم كه از رسول خدا (ص) شنيدم كه فرمود:

«إنّ قوماً يتعمّقون في الدين ثم يمرقون كما يمرق السهم من الرمية».[١]

«همانا قومى در دين تعمّق و تأمّل فراوان مى‌كنند، سپس همانند تيرى كه از چلّه كمان جدا مى‌شود، از دين جدا مى‌شوند».

از عبدالله بن عمر نقل شده است:

«نماز در سفر، دو ركعتى است و هر كس با اين سنّت مخالفت بورزد، كافر است».[٢]

از ثمامه بن شراحيل نقل شده است:

«پيش ابن عمر رفتم و پرسيدم: نماز مسافر چگونه است؟ پاسخ داد: دو ركعت، دو ركعت است، مگر نماز مغرب كه سه ركعتى است.

[١] - مسند احمد: ٣/ ٦٣٣، ح ١٢٢٠٤؛ مسند انس بن مالك؛ المجمع، هيثمى: ٢/ ١٥٥.

[٢] - سنن بيهقي: ٣/ ٢٠١، كتاب الصلاة، باب ٧٦٩، ح ٤٥١٧؛ المحلّي، ابن حزم: ٤/ ٢٧٠؛ احكام القرآن، جصّاص: ٢/ ٣١٩ و ٣١٨؛ مجمع الزوائد: ٢/ ١٥٥.