«رسول خدا (ص) در حالى نزد ما آمد كه ما در گمراهى بوديم و به ما آموخت. از جمله چيزهايى كه به ما آموخت اين بود: خداى عزّوجلّ به ما دستور داد كه در سفر، نماز را دو ركعتى بخوانيم».[١]

٣- سلمان مى‌گويد:

«نماز به صورت دو ركعت، دو ركعت واجب شد. رسول خدا (ص) آن را در مكّه خواند تا اين كه به مدينه رسيدند. در مدينه آن را آن گونه كه خدا خواست خواند. به نمازِ در وطن، دو ركعت افزوده شد، ولى نماز در سفر، به حال خود باقى ماند».[٢]

٤- ابى هريره مى‌گويد:

«اى مردم! خدا از زبان پيامبر شما، نماز را در وطن، چهار ركعتى و در سفر، دو ركعتى واجب كرده است».[٣]

٥- ابن مسعود گويد:

«كسى كه در سفر، نماز را چهار ركعت بخواند، نماز را بايد اعاده كند».[٤]

[١] - سنن نسائى: ١/ ٥٨٢، كتاب قصر الصلاة فى السفر، ح ١٨٩٢؛ تفسير خازن: ١/ ٤١٨، چاپ دارالكتب العلميّه؛ نيل الاوطار: ٣/ ٢٠٤، ح ٦.

[٢] - طبرانى آن را در الاوسط روايت نموده است؛ همچنان كه در مجمع الزوائد: ٢/ ١٥٦ آمده است.

[٣] - مسنداحمد: ٣/ ١١٥، ح ٨٩٤٧؛ مسند ابو هريره.

[٤] - مجمع الزوائد: ٢/ ١٥٥.