در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٤ - ادله قايلان به جواز قصر نماز در سفر

٢- حديث يعلى بن اميّه كه مى‌گويد: «به عمر بن خطّاب گفتم: چگونه است كه قرآن مى‌فرمايد:

فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَن تَقْصُرُواْ مِنَ الصَّلَاةِ إِنْ خِفْتُمْ أَن يَفْتِنَكُمُ الَّذِينَ كَفَرُواْ.

بر شما حرجى نيست كه نماز را شكسته بخوانيد، اگر از فتنه كافران بر خويش ترسيديد؟! وى پاسخ داد: من هم از اين مطلب تعجّب كردم و از رسول خدا (ص) درباره آن سؤال نمودم، آن حضرت فرمود:

صدقةٌ مَنّ اللّه بها عليكم فاقبلوا صدقته؛

هديه و صدقه‌اى است كه خداوند بر شما منّت گذاشته و به شما بخشيده است، پس صدقه او را بپذيريد، به اين بيان كه قايلان به جواز، به همين حديث استدلال كرده‌اند، به اين اعتبار كه گرفتن صدقه واجب نيست!».[١]

اين وجه از دليل سابق، ضعيف‌تر است؛ زيرا صدقه‌اى كه گرفتن آن واجب نيست، صدقه مردم است كه گاهى به خاطر عدم نياز و يا براى حفظ عزّت و آبرو و دفع ذلّت و خوارى گرفته نمى‌شود، امّا هيچ ذلّت و خوارى در گرفتن صدقه خداوند نيست بلكه عين عزّت و سربلندى است. در اين صورت، قياس كردن صدقه خدا به صدقه مردم، باطل است.


[١] - المغني/ ابن قدامه: ٢/ ١٠٨، كتاب الصلاة، باب صلاة المسافر، ادلّه جواز الاتمام في السفرِ؛ التفسير الكبير، فخر رازي: ١١/ ١٩، مسأله پنجم.