«به عمر بن خطّاب گفتم: قرآن مى‌فرمايد: لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَن تَقْصُرُواْ مِنَ الصَّلَاةِ؛ يعنى شرطى كه آيه براى شكسته خواندن نماز بيان نموده اين است كه مردم در حال خوف باشند و حال آن كه مردم الآن در امنيّت هستند؟ پس چرا در سفر، نماز را شكسته مى‌خوانند؟! عمر گفت: من هم از چيزى كه تو تعجّب كرده‌اى، تعجّب كردم و در اين مورد از رسول خدا (ص) سؤال نمودم، فرمود: صدقه‌اى است كه خدا به شما داده است، پس صدقه‌اش را بپذيريد».[٢]

١٢- از عمر روايت شده است:

[١] - مسند احمد: ٢/ ١٣٧، ح ٥٠٢٣؛ مسند عبدالله بن عمر؛ سنن ابن ماجه: ١/ ٣٣٩، باب تقصير الصلاة في السفر، ١٠٦٥؛ سنن نسائي: ١/ ٥٨٩، كتاب قصر الصلاة في السفر، باب ترك التطوّع في السفر، ح ١٩١٦؛ احكام القرآن، جصّاص: ٢/ ٣١٨، باب صلاة السفر؛ زاد المعاد، در حاشيه شرح المواهب زرقانى: ٦٢/ ٢٩ و اين حديث را صحيح دانسته است.

[٢] - صحيح مسلم: ٢/ ١٤٣، كتاب الصلاة، باب صلاة المسافر و قصرها؛ سنن ابن داوود: ١/ ١٨١؛ سنن ابن ماجه: ١/ ٣٢٩؛ سنن نسائي: ١/ ٥٨٣، كتاب قصر الصلاة في السفر، ح ١٨٩١؛ سنن بيهقي: ٣/ ١٩٣- ١٩٢، كتاب الصلاة، أبواب صلاة المسافر، باب ٧٦٥، ح ٥٣٧٩- ٥٣٧٨؛ احكام القران، جصّاص: ٢/ ٣١٨، باب صلاة السفر؛ المحلّي، ابن حزم: ٤/ ٢٦٧، صلاة المسافر.