مکتب اهل بیت(علیهم السلام)دلایلی از عقل و نقل بر اثبات نظریه خود ارائه کرده است. این دلایل با فراهم بودن شرایطی که گذشت، مانند عصمت، تصریح پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله)و امامانی که امامتشان اثبات شده است که پدران بزرگوار امام عصر(علیهم السلام)می باشند بر امامت آن حضرت دلالت دارد، چه این که معجزاتی هم از حضرت مهدی(علیه السلام)در زمان غیبت صغری و بلکه غیبت کبری به اثبات رسیده است. به اضافه این که آن حضرت در مقام عمل نیز به آن مقدار که برایش امکانپذیر است، مسئولیت های امامت را در زمان غیبت به انجام می رساند تا احتجاج به وی در روز قیامت بر اهل زمانش محقق گردد و همه این مطالب در کتاب هایی که دانشمندان مکتب اهل بیت(علیهم السلام)تألیف نموده اند آمده است[١].

در این جا کافی است به این مطلب اشاره کنیم که بعضی از این کتاب ها بسیار قبل از ولادت حضرت امام مهدی(علیه السلام)نوشته شده است; زمانی که حتی به یک قرن می رسد و در این کتاب ها احادیث شریفی وجود دارد که بر امامت آن حضرت تصریح نموده و از غیبت آن حضرت و طولانی شدن آن خبر داده است و این روشن ترین شاهد بر صحت این روایات و این کتاب ها است، چنان که دانشمندان نیز به این امر استدلال کرده اند زیرا وقوع غیبت بهترین تصدیق کننده روایاتی است که قبل از وقوع غیبت از آن خبر داده اند و این خود بهترین دلیل است که این روایات از سرچشمه های وحی الهی سرچشمه گرفته است[٢].

٢. در هر زمانی امامی است که شاهد بر امت خویش است

خداوند متعال فرماید: فَکَیْف إِذَا جِئْنَا مِن کلِّ أُمَّةِ بِشهِید وَ جِئْنَا بِک عَلی هَؤُلاءِ شهِیدا ;پس چگونه است)حالشان(آنگاه که از هر امتی گواهی آوریم، و تو را بر آنان گواه آوریم؟[٣].

و فرماید: وَ یَوْمَ نَبْعَثُ مِن کلِّ أُمَّة شهِیداً ثُمَّ لا یُؤْذَنُ لِلَّذِینَ کفَرُوا وَ لا هُمْ یُستَعْتَبُونَ ;و)یاد کن(روزی را که از هر امتی گواهی برمی انگیزیم، سپس به کسانی که کافر شده اند رخصت داده نمی شود و آنان مورد بخشش قرار نخواهند گرفت[٤].

و فرموده است: وَ یَوْمَ نَبْعَث فی کلِّ أُمَّة شهِیداً عَلَیْهِم مِّنْ أَنفُسِهِمْ وَ جِئْنَا بِک شهِیداً عَلی هَؤُلاءِ ;و)به یاد آور(روزی را که در هر امتی گواهی از خودشان برایشان برانگیزیم، و تو را)هم(بر این)امت(گواه آوریم[٥].

و فرموده است: وَ نَزَعْنَا مِن کلِّ أُمَّة شهِیداً فَقُلْنَا هَاتُوا بُرْهَانَکُمْ فَعَلِمُوا أَنَّ الْحَقَّ للَّهِ وَ ضلَّ عَنهُم مَّا کانُوا یَفْترُون ;و از میان هر امتی گواهی بیرون می کشیم و می گوییم: «برهان خود را بیاورید.» پس بدانند که حق از آنِ خداست، و آنچه برمی بافتند از دستشان می رود[٦].

[١] در این زمینه می توانیم به کتاب هایی مانند: «منتخب الاثر فی الامام الثانی عشر» تألیف آیت الله شیخ لطف الله صافی که بسیاری از روایات نقل شده از طرق اهل سنّت و شیعه را جمع نموده است همچنین به کتاب: «اثبات الهداة فی نصوص والمعجزات» تألیف شیخ حر عاملی، و کتاب: «فرائد السمطین» نوشته حموینی شافعی و کتاب: «ینابیع المودّة» نوشته حافظ قندوزی حنفی و بسیاری کتب دیگر مراجعه کنید.

[٢] برای اطلاع بیشتر از این استدلال می توانید به مقدمه کتاب کمال الدین تألیف شیخ صدوق ص١٢ و فصل پنجم از الفصول العشره فی الغیبة تألیف شیخ مفید، همچنین رساله پنجم از رسائل الغیبة و هم چنین کتاب غیبت شیخ طوسی/ ١٠١ به بعد و کتاب اِعلام الوری تألیف شیخ طبرسی ٢ / ٢٥٧ به بعد و کشف المحجة تألیف سید بن طاوس/ ١٠٤ و دیگر کتاب های استدلالی مراجعه نمایید.

[٣] نساء/ ٤١.

[٤] نحل / ٨٤.

[٥] نحل / ٨٩.

[٦] قصص/ ٧٥.