در خطبه دوم که حضرت مهدی - عجّل الله فرجه - پس از نماز عشا ایراد می فرمایند به بیان اهداف کلی قیام خود می پردازد; اهدافی که برای رسیدن به آن ها از مردم استمداد می کند; اهدافی که از دیگر روی، گرفتن انتقام مظلومیت اهل بیت و مکتب و راه آنان است. آن حضرت اولین هدف کلی خود را اقامه توحید اعلام می کند; توحید خالصی که انبیا - صلوات الله علیهم - برای نیل به آن مبعوث شده و کتاب های آسمانی نازل گشته است. و چنین هدفی تنها از راه عبادت خداوند تبارک و تعالی و پیروی از پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله)و از طریق زنده کردن آنچه قرآن زنده اش داشته و میراندن آنچه قرآن نابودش ساخته که همان بدعت ها، شرک و عبودیت های بی اساس است میسر می گردد. پس دعوت امام زمان - عجّل الله فرجه - همان دعوت به خداوند عزّ و جلّ و توحید و دعوت به پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله)و عمل به سنت او که متصل به خداست، می باشد.

بنا بر این استمداد آن حضرت از مردم برای گرفتن انتقام اهل بیت نبوت به معنی دعوت به هدف آنان و همیاری در پرهیزگاری است.

پاسخ مردم به استمداد آن حضرت و بیعت با او

اولین کسانی که در همان مکان ایراد خطبه و یاری جستن حضرت مهدی از مسلمانان، برای بیعت با او می شتابند، برگزیده ترین یاران آن حضرت به شمار می آیند:

پس در میان رکن و مقام سیصد و اندی نفر به تعداد اهل بدر، با آن حضرت بیعت می کنند. در میان آنان نجبای اهل مصر، ابدال اهل شام و اخیار اهل عراق می باشند[١].

از دسته دیگری از احادیث که در منابع اهل سنت روایت شده استفاده می شود ظهور آن حضرت و بیعت با او پس از اختلاف و درگیری میان قبایل حجاز صورت می پذیرد و ایشان ابتدا از قبول بیعت سر باز زده و و خطاب به بیعت کنندگان می فرماید: وای بر شما، چه بسا بیعت هایی که شکستید و خون هایی که ریختید![٢]، به نظر می رسد که این عدم قبول بیعت اقدامی در جهت آگاه کردن بیعت کنندگان به مسئولیت و پیامدهای بیعت و مأموریت مهمی که روی بدان آورده اند، باشد. نظیر کاری که جدش حضرت امیر المؤمنین علی(علیه السلام)وقتی مردم بعد از قتل عثمان برای بیعت با آن حضرت روی آوردند انجام داد.

از دسته دیگری از احادیث استفاده می شود که نهضت زمینه سازان ظهور امام زمان، در زمانی که آن حضرت در مکه هستند از راه دور با آن حضرت بیعت می کنند و سپس بیعت خود را حضوراً تجدید می نمایند[٣].

بعضی از احادیث هم تصریح دارند که اصحاب خاص آن حضرت یعنی سیصد و سیزده نفر به صورت اعجاز یا با وسایل نقلیه پیشرفته و سریع در مکه حضور پیدا می کنند تا ظهور امام را دریافته و با آن حضرت بیعت کنند[٤].

خروج آن حضرت به سمت کوفه و پاکسازی جبهه داخلی

آن حضرت با سپاهیانش به سمت کوفه حرکت می کند و آن شهر را پس از فرونشستن فتنه سفیانی و بروز پدیده خسف در منطقه بِیدا[٥]، مقر حرکت نظامی خود قرار می دهد[٦].

[١] غیبت طوسی/ ٢٨٤، و به نقل از آن، بحار الانوار ٥٢ / ٣٣٤، اثبات الهداة ٣ / ٥١٧، ٥١٨ .

[٢] مستدرک حاکم ٤ / ٥٠٣، ابن حجر، القول المختصر/ ١٨، متقی هندی، برهان/ ١٤٣، عقد الدرر/ ١٠٩، معجم احادیث الامام المهدی(علیه السلام)١ / ٤٤٩.

[٣] فتن ابن حماد/ ٨٣ ـ ٨٤، الحاوی للفتاوی ٢ / ٦٧، البرهان/ ١١٨.

[٤] غیبت نعمانی/ ٣١٥ ، اثبات الهداة ٣ / ٤٥٣.

[٥] تفسیر الطبری ٢٢/ ٧٢، تذکره قرطبی ٢ / ٦٩٣، سنن دارمی/ ١٠٤، مسند احمد ٦ / ٢٩٠، صحیح مسلم ٤ / ٢٢٠٨، سنن ابو داود ٤ / ١٠٨، سنن ابن ماجه ٢ / ١٣٥١، سنن ترمذی ٤ / ٤٠٧، تاریخ بخاری ٥ / ١١٨، سنن نسائی ٥ / ٢٠٧) واحادیث خسف سپاه سفیانی بسیار است که در صحاح و سایر کتب اهل سنت ونیز از طرق اهل بیت(علیهم السلام)روایت شده است.

[٦] بحار الانوار ٥٢ / ٣٠٨، اثبات الهداة ٣ / ٥٨٣، ٥٢٧، ٤٩٣.