و در شهر نجف، پرچم پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله)را که در نزد او به ودیعت نهاده شده است بر می افرازد[١]. و فرشتگانی که در جنگ بدر به یاری جدش پیامبر آمده بودند به یاری او نیز می آیند[٢]. احادیث شریف ذکر می کنند که آن حضرت و سپاهیانش در ابتدای حرکت نظامی خود با مشکلات و سختی هایی رو به رو می شوند[٣]و جنگ های آن حضرت برای پاکسازی جبهه داخلی هشت ماه و نبرد کلی آن حضرت بیست سال به طول می انجامد[٤].

نکته مورد توجه این است که مسیر انتخابی آن حضرت(علیه السلام)همان مسیری است که جدش امام حسین(علیه السلام)در نهضت شهادت طلبانه خود از مکه به کوفه انتخاب کرد. که البته در میان راه از رفتن آن حضرت به آن شهر جلوگیری به عمل آمد. اما نواده اش حضرت مهدی(علیه السلام)به این شهر وارد شده و اهدافی را که جدش سید الشهدا(علیه السلام)دنبال می کرد را برآورده می سازد.

هنگامی که آن حضرت وارد شهر کوفه می شود، سه پرچم را در آن شهر در اهتزاز می بیند[٥]آن حضرت آشفتگی اوضاع آن شهر را با برافراشتن پرچم محمدی که در نزد آن حضرت به ودیعت نهاده شده است برطرف کرده یک پرچم در آن شهر برمی افرازد و در نبرد با فرقه ای که روایات شریف آن را «بتریه» خوانده اند باقی مانده نفاق را در آن شهر نابود می سازد[٦].

وارد شدن آن حضرت به بیت المقدس و نزول حضرت عیسی(علیه السلام)

بسیاری از روایات تصریح می کنند که حضرت مهدی - عجّل الله فرجه - با سپاهیان خود وارد بیت المقدس می شوند و این مسأله با رویدادی بس مهم همراه می شود و آن نزول پیامبر خدا حضرت مسیح عیسی بن مریم(علیه السلام)است که علاوه بر روایات شریف روایت شده در کتاب های معتبر شیعه و اهل سنت[٧]، متون انجیل نیز مژده بازگشتش را داده اند. احادیث ذکر کرده اند که نماز جماعت صبح برگزار می شود و حضرت عیسی دعوت حضرت مهدی(علیه السلام)را برای امامت نمی پذیرد و پشت سر آن حضرت نماز می خواند و در عدم پذیرش امامت چنین استدلال می کند که نماز به یمن وجود حضرت مهدی برپا و برقرار شده است و برای تأکید بر خاتمیت رسالت محمدی، پشت سر آن حضرت به نماز می ایستد. این کمک بزرگی به انقلاب حضرت مهدی - عجّل الله فرجه - می باشد، زیرا جهان غرب که اکثریت آن ها را مسیحیان تشکیل می دهند متوجه این مسأله می شوند.

[١] تفسیر عیاشی ١ / ١٠٣، غیبت نعمانی/ ٣٠٨، کمال الدین/ ٦٧٢.

[٢] تفسیر عیاشی ١ / ١٩٧، اثبات الهداة ٣ / ٥٤٩.

[٣] غیبت نعمانی/ ٢٩٧.

[٤] اثبات الهداة ٣ / ٤٦٩ نسبت به مدت اول، و روایت ابن حماد/ ١٢٧ می گوید: نبردهای آن حضرت بیست سال طول می کشد.

[٥] ارشاد/ ٣٦٢، غیبت طوسی/ ٢٨٠.

[٦] دلائل الامامة/ ٢٤١، غیبت طوسی/ ٢٨٣.

[٧] صحیح بخاری ٤ / ٣٠٥، مسلم ١ / ١٣٦، تاریخ بخاری ٧ / ٢٣٣، سنن ابن ماجة ٢ / ١٣٥٧، سنن ترمذی ٤ / ٥١٢، صحیح بخاری ٣ / ١٠٧، فِتَن ابن حماد/ ١٠٣ وبسیاری دیگر از منابع که از طرق فریقین این امر را روایت کرده اند.