٤. و از آن جمله است روایتی که از حضرت صادق(علیه السلام)روایت شده که فرمود: به خدا سوگند آن چه را که به انتظارش گردن می کشید به وقوع نخواهد پیوست تا آن که شما خالص گردیده، بد و خوب شما از هم جدا شود سپس ده یک از شما رفته و جز اندکی از شما در راه حق ثابت قدم نمی ماند. سپس این آیه را تلاوت فرمودند: أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَ لَمَّا یَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِینَ جَاهَدُوا مِنکُمْ وَ یَعْلَمَ الصابرِین ;

آیا پنداشتید که داخل بهشت می شوید، بی آن که خداوند جهادگران و شکیبایان شما را معلوم بدارد؟[١].

٥. و از آن جمله است آن چه از امام باقر(علیه السلام)روایت شده که فرمود:

دولت ما آخرین دولت ها است، هیچ خاندانی نمی مانند که دولتشان پایدار گردد مگر این که قبل از ما به حکومت خواهند رسید، تا این که مردم هنگامی که سیره و حکومت ما را در هنگام حکومت دیده اند نگویند ما مانند روش و سیره آنان رفتار می کنیم، و این کلام خداوند عزوجل است که می فرماید:(و فرجام)خوش(از آن پرهیزگاران است)[٢].

٦. و از آن جمله است روایتی که از حضرت امام رضا(علیه السلام)در جواب کسی که از علّت غیبت پرسیده است آمده که فرمود: تا این که آن گاه که قائم ما با شمشیر قیام می کند در گردنش بیعتی از هیچ کس نباشد[٣].

این مسأله، با الفاظی نزدیک به هم از بسیاری از ائمه(علیهم السلام)روایت شده است. از آن جمله است روایتی که از خود حضرت مهدی(علیه السلام)در توقیعی که در جواب مسائل اسحاق بن یعقوب صادر فرمودند آمده است:

و اما علت وقوع غیبت این است که خداوند عزوجل می فرماید:(ای کسانی که ایمان آورده اید، از چیزهایی که اگر برای شما آشکار گردد شما را اندوهناک می کند مپرسید)همانا هیچ یک از پدران من: نبود مگر این که بر گردن او بیعتی از طاغوت زمانش قرار داشت اما هنگامی که من خروج و قیام می کنم بیعت هیچ طاغوتی را بر گردن ندارم[٤].

٧. امام زمان - عجّل الله فرجه - در اولین نامه خود به شیخ مفید این گونه مرقوم فرمودند: مادام که حکومت و دولت دنیا در دست فاسقان است، ما - به حسب آنچه خداوند متعال به ما نمایانده و صلاح حال ما و شیعیان ما در آن است - در مکانی دور از مساکن ظالمان و ستمگران بسر می بریم[٥].

٨. آن حضرت در دومین نامه خود به شیخ مفید آورده اند:

«ولو أن أشیاعنا ـ وفقهم الله لطاعته ـ علی اجتماع من القلوب فی الوفاء بالحمد علیهم، لما تأخر عنهم الیمن بلقائنا، ولتعجلت لهم السعادة بمشاهدتنا علی حق المعرفة وصدقها منهم بنا فما یحبسنا عنهم إلاّ ما یتصل بنا مما نکرهه ولا نؤثره منهم...»;

[١] حمیری، قرب الاسناد/ ١٦٢، و به نقل از آن، بحار الانوار ٥٢ / ١١٣.

[٢] حدیث در غیبت طوسی/ ٢٨٢ و آیه، در سوره اعراف/ ١٢٨ آمده است.

[٣] علل الشرایع ١ / ٢٤٥، عیون اخبار الرضا ١ / ٢٧٣.

[٤] کمال الدین/ ٤٨٣، غیبت طوسی/ ١٧٦.

[٥] معادن الحکمه ٢ / ٣٠٣، بحارالانوار ٥٣ / ١٧٤.