برگى ديگر از فعاليت‌هاى احزاب جهادى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٠٨ - زمينه هاى اتحاد

سؤال اساسى اين است كه آيا شيعه بدون هم‌كارى اكثريت مسلمانان اهل سنت، به تنهايى مى‌توانند از اسلام عزيز دفاع و حمايت نمايند؟ و آيا اهل سنت به تنهايى مى‌توانند در همه‌جا بدون شيعيان با امكانات مادى و توانايى‌هاى علمى آنان، به‌هدف خود برسند.

آيا خوب نيست و حتى لازم نيست امكانات مادى و معنوى همه‌ى مسلمانان باتعدد مذاهب‌شان، در راه تقويت مبانى اسلامى و ارشاد مسلمانان و توسعه‌ى اقتصادى آنان، به كار گرفته شود؟. يا مانند بعضى مسالك افراطى جز خود همه را كافر بدانند و امكانات خود را عليه هم‌ديگر بيهوده تلف كنند و در مقابل دشمن مشترك، شكست بخورند؟ آيا در فقه شيعه و سنى كشتن مسلمانان به هر مذهبى‌كه باشد حرام است يا جايز، آيا غصب اموال، هتك و اعراض كلمه گويان محمدى‌كه به اصول دينى معتقدند به‌خاطر تعدد آراى فرعى و فقهى آنان جايز است يا حرام؟ آيا در تلاش و هم‌كارى مشترك در حدود نود فى‌صد موارد اتفاق واجب است يا حرام؟ آيا معذور شمردن هم‌ديگر در غير مسلمات صحيح است يا غلط؟ كجا شد حديث بخارى كه مصيب دو أجر دارد و مخطى يك أجر؟

از اين سوالات معلوم مى‌شود كه برادرى دينى و همكارى مسلمان در امور دين و دنيا بين همه مسلمانان جهان موضوع لازم استراتيژى و هميشه‌گى است، نه يك شعار تاكتيك و مجامله‌اى.

كسانى از شيعه و سنى‌كه از اتحاد و هم‌كارى روگردان مى‌شوند و يا آن‌را لازم نمى‌دانند در حقيقت بسيار تاريك فكراند كه نه مسئوليت شرعى خود را درست درك مى‌كنند و نه دل‌سوزى به حمايت و دفاع از دين را و نه شرايط زندگانى عصر خود را مى‌دانند و نه از دام‌هاى مهلك نامرئى دشمنان دين و دنياى خود اطلاع دارند!.

يكى از زمينه‌هاى اتحاد و تقريب مسلمانان مدارس عالى علوم اسلامى است‌كه محصلين و دانشجويان آن از شيعه و سنى مشترك باشند، اينان در مجموع مى‌فهمند كه در اصول‌