برگى ديگر از فعاليت‌هاى احزاب جهادى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦٠ - عدالت فقهى

گناه و معصيت باطنى‌اش بر او مى‌خندد، انسان بايد ظاهر و باطن خود را در كنترل داشته باشد، همان‌گونه كه خدا را تسبيح مى‌كند و از او طلب استغفار مى‌نمايد، باطن او نيز به‌سوى خدا باشد، اذكار چه در زبان باشد و چه در قلب، خوب است و ثواب دارد؛ ولى بهترين اذكارى‌كه ثواب آن را جز خدا كسى نمى‌داند اين است كه انسان در قلب خدا را ياد كند. بالاترين اذكارى‌كه" ذكرالله اكبر" باشد، آن است كه انسان در حالت معصيت قرار بگيرد و يك‌مرتبه به ياد خدا بيفتد و ترك معصيت نمايد، انسان مى‌تواند نماز نخواند، كسى هم مزاحمش نيست؛ ولى از خوف خدا نماز مى‌خواند، يا انسان در شرايطى قرار گرفته باشد كه بتواند بر مردم ظلم‌كند، مال مردم را بخورد؛ اما از ترس خدا از خوردن آن‌ها منصرف مى‌شود، به اين مى‌گويد:" ذكرالله اكبر" ذكر بزرگ خدا همين است كه انسان معصيت مى‌تواند؛ اما از خوف خدا آن را ترك مى‌كند، آنانى‌كه به اين وضعيت قرار مى‌گيرند، ثواب اعمال‌شان را نيز غير خدا كسى نمى‌داند.

معناى عدالت فقهى همين است كه انسان به ياد خدا، به‌خاطر خدا، به فرمان خدا و به انتساب امر خدا، واجبات خود را به‌جا بياورد و از محرمات پرهيز نمايد، عادل فقهى كسى‌است كه نه مرض او را از ياد خدا غافل مى‌تواند، نه فقر، نه پول، نه ثروت، نه مقام و منصب و نه شهرت و آسايش، هيچ كدام او را مغلوب خود نمى‌تواند و در هر شرايط به ياد خدا مى‌باشد. صبر كردن در حالت قدرت، سخت‌تر از صبر كردن در حالت عجز و ناتوانى است، اشتباه نشود، صبر به معناى تنبلى و بى‌كارى نيست، صبر كردن با كار كردن و تلاش نمودن هيچ منافاتى ندارد. كسى‌كه قدرت دارد صبركردن براى او مشكل است؛ ولى بايد تلاش كند كه از قدرت خود سوء استفاده نكند، قدرت او را مغرور نكند، ديگران را كه قدرت ندارند، ذليل و حقير نشمارد و هميشه به ياد اين باشد كه قدرت خدا از همه بيشتر است.