شادى و شادكامى از ديدگاه اسلام - خطيب، سيد مهدى - الصفحة ٩٥ - ١ دعا و استعانت از پروردگار

در احوال اميرمؤمنان (ع) نقل شده است كه ايشان، در شب‌هاى سرد، بدن خود را شستشو مى‌داد (غسل مى‌نمود) تا حالتى نشاطانگيز در خود ايجاد كند. امام (ع) اين حالت را براى نزديك شدن به محبوب و انجام آيين نماز شب، مى‌طلبيد:

رُوِىَ انّ مَولانا عَلياً (ع) كانَ يغتَسِلُ فِى اللّيالِى البارِدة طَلَباً لِلنَّشاطِ فِى صَلاةِ اللَيْلِ.[١]

ه. معنويّت‌

دعا و استعانت از پروردگار، دوستى اهل بيت (عليهم السلام)، ياد خدا، وضو، نماز و درخواست بخشش از پروردگار، جنبه‌هاى بسيار زيبايى از مسائل معنوى است كه هر كدام، تأثيرى شگرف در پديد آمدن نشاط دارند. سليگمن، معقتد است كه دين، سامانه باور منسجمى را ايجاد مى‌كند كه باعث مى‌شود افراد در زندگى، انگيزه پيدا كنند و به آينده، اميدوار باشند. سامانه باورهاى دينى، به برخى از ما اين امكان را مى‌دهند كه به ناملايمات، فشارهاى روانى و فقدان‌هاى گريزناپذير- كه در روند چرخه زندگى رُخ مى‌دهند-، معنا بدهيم و به زندگى بعدى- كه در آن، اين گونه دشوارى‌ها وجود ندارد-، اميدوار و خوشبين باشيم.[٢]

١. دعا و استعانت از پروردگار

آنچه از سيره معصومان (عليهم السلام) به ما رسيده، بيانگر آن است كه ايشان، براى داشتن روحيه‌اى بانشاط، ازخداوند متعال، استعانت نموده و دست به دعا برداشته‌اند. امام على (ع) مى‌فرمايد:

[١]. مستدرك الوسائل، ج ٢، ص ٥٢١، ح ٢٦١٨.

[٢]. روان‌شناسى مثبت، ص ٦٩.