شادى و شادكامى از ديدگاه اسلام - خطيب، سيد مهدى - الصفحة ١٣٠ - ٤ از بين رفتن فرصت

٣. بروز امور ناخوشايند

انسان، هميشه دوست دارد كه زندگى او، توأم با شادمانى و شادكامى باشد؛ امّا اين امر، گاه به دلايلى محقّق نمى‌شود و امور ناخوشايند در زندگى، ريشه مى‌دوانند و شادى و نشاط را به غم و سستى تبديل مى‌كنند. خويشتن‌بينى و سستى در كار، دو عاملى هستند كه با هم موجب بروز ناخوشايندى‌ها در زندگى مى‌شوند. عامل درونى خويشتن‌بينى و عامل بيرونى سستى در كار، باعث مى‌شوند تا انسان در ناخوشايندى‌ها گرفتار آيند. امّا كنار گذاشتن اين دو نيز متقابلًا مى‌تواند امور ناپسند را كنار زند، آن گونه كه امام على (ع) مى‌فرمايد:

من ترك العجب و التوانى، لم ينزل به مكروه.[١]

هر كه خودبينى و سهل‌انگارى را كنار بگذارد، ناپسندى به او نمى‌رسد.

امروزه نيز روان‌شناسى مثبت، به دنبال اين است كه چگونه مى‌توان به سمت شادمانى، شادكامى و رضايتمندى حركت كرد و موانع را از ميان برداشت. پيامدهايى همچون بروز ناخوشايندى، مى‌توانند مؤلّفه‌هايى مهم در اين زمينه باشند.

٤. از بين رفتن فرصت‌

زندگى مردان و زنان موفّق، مرهون برنامه‌ريزى دقيق و استفاده از فرصت‌هاست؛ امّا اگر به جاى چنين تدبيرى، سستى و سهل‌انگارى پيشه چنين افرادى مى‌گشت، ديگر فرصتى براى ثبت لحظه‌هاى طلايى در زندگى خويش نمى‌يافتند. امام على (ع)، اهمالكارى و كوتاهى را از دست‌

[١]. همان، ح ٨٨٠٥.