شادى و شادكامى از ديدگاه اسلام - خطيب، سيد مهدى - الصفحة ٣٣ - الف ثروت

همرديف شدن شادى در روايات معصومان (عليهم السلام) با بسيارى از حالات هيجانى منفى ديگر، همچون نااميدى، ترديد، خودْ بزرگ‌بينى، خودشيفتگى و ... كه موجب دورى انسان از شادى و شادكامى است، نشانه‌اى بر جنبه‌هايى از احساس شادى است كه در دين، تأييدى بر آن نمى‌توان يافت و آن، همان بُعد ناپايدار شادى است. امام صادق (ع) مى‌فرمايد:

اللّهم ما كان فى قلبى من شك أو ريبة أو جحود أو قنوط أو فرح أو مرح أو بذخ أو بطر أو فخر أو خيلاء أو رياء أو سمعة أو شقاق أو نفاق أو كبر أو فسوق أو عصيان أو عظمة أو شى‌ء لا تحب، فأسئلك يا ربّ أن تبدّلنى مكانه إيماناً بوعدك.[١]

بار خدايا! از تو مى‌خواهم به جاى آنچه از شك يا ترديد يا انكار يا نااميدى يا شادى يا ... كه در قلب من است، ايمان به وعده خود را قرار دهى.

پنج. منابع شادى‌

الف. ثروت‌

موضوع «ثروت»، از دو جنبه قابل پيگيرى است: يك بُعد، داشتن امكانات اوّليه و معمول براى زندگى است، كه از آن، تلقّى ثروت مى‌شود بُعد ديگر آن، ثروت‌اندوزى پس از آن است.

براى روشن‌تر شدن اين بحث، مى‌توان عنوان كلّى‌ترى به مسئله داد و با عنوان «اقتصاد» به كند و كاو در آن پرداخت. اقتصاددانان، فراهم آمدن شادى و شادكامى در زندگى را در سايه ميزان ثروت انسان‌ها مى‌دانند. بسيارى از مردم، اين باور اقتصاددانان را پذيرفته‌اند؛ امّا آيا

[١]. إقبال الأعمال، ص ١٠.