شادى و شادكامى از ديدگاه اسلام - خطيب، سيد مهدى - الصفحة ١٢٩ - ٢ ناكامى در موفقيت

١. ناكامى در رسيدن به آرزوها

آن‌گاه كه انسان، شور و نشاط و تكاپوى خود را از دست مى‌دهد، رسيدن به اهداف، آرزويى دور و دراز و دست نيافتنى جلوه مى‌كند و فرد را از تلاش در جهت رسيدن به آرزوها و اهدافش، باز مى‌دارد و اگر اين حالت ادامه يابد، ديگر هيچ گاه به آرزوهايش نخواهد رسيد. امام على (ع) مى‌فرمايد:

مَنْ دَامَ كسَلُهُ خَابَ أَمَلُه.[١]

كسى كه پيوسته سستى كند، در رسيدن به آرزوهايش، ناكام خواهد مانْد.

٢. ناكامى در موفّقيت‌

انسان‌ها در مسير زندگى، به دنبال بالا رفتن از پلّه‌هاى ترقّى هستند و تمام تلاش خود را مصروف رسيدن به پيروزى‌ها و موفّقيت‌هاى شيرين زندگى مى‌كنند؛ امّا گاهى نمودار رو به رشد موفّقيت فرد، سقوط كرده، سير نزولى پيدا مى‌كند. يكى از عواملى كه مسير موفّقيت فرد را تحت الشعاع خود قرار مى‌دهد، سستى و تنبلى است. امام على (ع) مى‌فرمايد:

آفَةُ النُّجْحِ الْكسَلُ.[٢]

آفت پيروزى [و موفّقيت‌]، تنبلى است.

فردى كه روحيه تلاش‌ورزى و جنب و جوش خود را از دست مى‌دهد، دچار مشكلى به نام سستى شده است كه او را از دستيابى به موفّقيت، دور خواهد كرد.

[١]. غرر الحكم، ح ٧٩٠٧.

[٢]. همان، ح ٣٩٦٨.