شادى و شادكامى از ديدگاه اسلام - خطيب، سيد مهدى - الصفحة ٨٢ - ٢ گفتگو با ديگران

نظر وى، آنچه انسان را به تكاپو مى‌اندازد و به زندگى گروهى مى‌كشانَد، نيازهاى طبيعى اوست. انسان‌ها، بدون يارى يكديگر، نمى‌توانند نيازهاى خود را برآورند و اين امر، جز از طريق روابط اجتماعى، امكان‌پذير نيست.[١]

در متون دينى، دو مؤلّفه «ديدار با دوستان» و «گفتگو با ديگران»، از عوامل ايجاد نشاط هستند كه در گروه روابط اجتماعى، قرار مى‌گيرند. به همين جهت، احاديث اين قسمت، خود به دو بخش تقسيم مى‌شوند:

١. ديدار دوستان‌

در اين احاديث، ديدار هر چند اندك دوستان، زمينه را براى به وجود آمدن نشاط، فراهم مى‌كند. امام باقر (ع) مى‌فرمايد:

مُلَاقَاةُالإخْوَانِ نُشْرَةٌ وَ تَلْقِيحٌ لِلْعَقْلِ وَ إِنْ كانَ نَزْراً قَلِيلًا.[٢]

ديدار دوستان، [مايه‌] نشاط و پرورش دهنده خِرد است، اگر چه اندك باشد.

٢. گفتگو با ديگران‌

در حديثى ديگر، گفتگو با ديگران، عامل ايجاد نشاط، شمرده شده است. امام صادق (ع) نيز مى‌فرمايد:

النُّشْرَةُ فِى عَشَرَةِ أَشْياءَ ... وَ مُحَادَثَةِ الرِّجَالِ.[٣]

نشاط، در ده چيز است: ... و گفتگو با اهل نظر.

در روايات ياد شده، گفتگويى ساده و ديدارى هر چند اندك، نشاطآفرين دانسته شده است؛ چرا كه در اين گونه روابط، ردّ و بدل شدن‌

[١]. روان‌شناسى اجتماعى با نگرش به منابع اسلامى، ص ١٢.

[٢]. الأمالى، طوسى، ص ٩٤، ح ١٤.

[٣]. المحاسن، ص ١٤، ح ٤٠.