شادى و شادكامى از ديدگاه اسلام - خطيب، سيد مهدى - الصفحة ١٤٦ - ه استعانت از خدا و استعاذه به او

شستشوى خود با آب، طلب نشاط مى‌كرد:

رُوِىَ أنّ مَولانا عَلياً (ع) كانَ يغتَسِلُ فِى اللّيالِى البارِدة طَلَباً لِلنَّشاطِ فِى صَلاةِ اللّيْلِ.[١]

روايت شده كه سرورمان على (ع) در شب‌هاى سرد [تن‌] خود را مى‌شست تا براى نماز شب، نشاط يابد.

ه. استعانت از خدا و استعاذه به او

رويكرد ائمّه (عليهم السلام) در هنگام دعا، درخواست از خداوند و استعاذه به پروردگار است كه در موارد متعدّد و مكرّر، نقل شده است كه اولياى دين (عليهم السلام)، از سستى و ناتوانى به خداى متعال، پناه برده‌اند. انَس بن مالك، نقل مى‌كند كه رسول اكرم، پيوسته مى‌فرمود:

اللهمَّ إِنِّى أَعُوذُ بِك مِنَ العجز وَ الْكسَلِ وَ الْجُبْنِ وَ الْهَرَمِ.[٢]

بار خدايا! من از ناتوانى و سستى و ترس و پيرى، به تو پناه مى‌برم.

و امام زين العابدين (ع) در هر روز از روزهاى ماه رمضان، از خداوند، اين‌گونه مى‌خواست:

اللهمَّ أَذْهِبْ عَنِّى فِيهِ النُّعَاسَ وَ الْكَسَلَ وَ السَّأْمَةَ وَ الْفَتْرَةَ.[٣]

بار خدايا! مرا از آنچه در آن، خواب و سستى و ملالت و ضعف است، دور كن.

همانگونه كه از احاديثْ برداشت مى‌شود، لايه‌هايى از سستى و كسالت به واسطه دعا و استعانت از خداوند متعال و پناه بردن به منبع لايزال الهى، برداشته مى‌شود.

[١]. مستدرك الوسائل، ج ٢، ص ٥٢١، ح ٢٦١٨.

[٢]. صحيح البخارى، ج ٥، ص ٢٣٤١، ح ٦٠٠٦.

[٣]. الكافى، ج ٤، ص ٧٥، ح ٧.