شادى و شادكامى از ديدگاه اسلام - خطيب، سيد مهدى - الصفحة ١٤٥ - د وضو گرفتن
خود، شِكوه نمىكند؛ زيرا اگر تنبل باشد، حق را فرو مىگذارد، و اگر افسرده [و دلتنگ] باشد، شكر نمىگذارد، و اگر از پروردگارش شكايت كند، او را نافرمانى كرده است.
د. وضو گرفتن
بين وضو گرفتن و درمان سستى، رابطهاى است كه آن را بايد در فرمودهاى كه به امام رضا (ع) منسوب است، جستجو نمود:
فَإِنْ قَالَ [قائل] فَلِمَ أُمِرُوا بِالْوُضُوءِ وَ بُدِئَ بِهِ قِيلَ لأِنْ يكونَ الْعَبْدُ طَاهِراً إِذَا قَامَ بَينَ يدَى الْجَبَّارِ عِنْدَ مُنَاجَاتِهِ إِياهُ مُطِيعاً لَهُ فِيمَا أَمَرَهُ نَقِياً مِنَ الأَدْنَاسِ وَ النَّجَاسَةِ مَعَ مَا فِيهِ مِنْ ذَهَابِ الْكسَلِ وَ طَرْدِ النُّعَاسِ وَ تَزْكيةِ الْفُؤَادِ لِلْقِيامِ بَينَ يدَى الْجَبّار.[١]
اگر شخصى پرسيد كه: «چرا فرمان به وضو داده شده است؟»، به او پاسخ داده مىشود: به خاطر اينكه بنده، در پيشگاه خداوند متعال و هنگام مناجات با او، پاكيزه باشد، مطيع اوامرش باشد، از كثيفىها و نجاسات، پاكيزه باشد. علاوه بر اين، وضو، باعث از بين رفتن [كسالت و] سستى و دور شدن خواب مىشود و دل، آن گاه كه در پيشگاه خداوند جبّار، ايستاده است، تزكيه مىگردد.
همانگونه كه در متن اين حديث، به برخى از حكمتهاى وضو اشاره شده است، از ميان رفتن سستى و تنبلى، يكى از حكمتهاى آن است. وضو، باعث مىگردد كه سستى از وجود انسان، رَخت بربندد و با وجود لذّت تماس بدنى با آب، نشاط، وجود فرد را فرا گيرد، همان گونه كه در احوال امامعلى (ع) آمده است كه ايشان در شبهاى سرد، به وسيله
[١]. عيون أخبار الرضا( ع)، ج ٢، ص ١٠٤، ح ١.