شادى و شادكامى از ديدگاه اسلام - خطيب، سيد مهدى - الصفحة ٨٦ - ١ پيادهروى

نشاط، در ده چيز است: ... و شستن سر با خَطمى در حمّام و غير حمّام.

با تعريفى كه از نُشره ارائه شد، با اين عمل، دردهاى مخفى‌اى كه در نزد عموم مردم، گمان افسون‌زدگى در باره آنها مى‌رفته، از بين مى‌رود و زمينه ايجاد نشاط را فراهم مى‌آورد.

ج. ورزش‌

يكى از مسائلى كه اسلام بر آن تأكيد نموده و به آن اهمّيت داده، ورزش است. برخى از ورزش‌ها در متون حديثى ما ازعوامل نشاط، شمرده شده‌اند. پيداست كه اين گونه تحرّكات و تكاپوها، باعث پيدايش حالت نشاط مى‌گردد. تمرين‌هاى ورزشى، آسان‌ترين و قوى‌ترين راه ايجاد خُلق مثبت تحت شرايط تجربى است و تأثير آن، به قدرى واضح است كه تمرين ورزشى، گاهى «ضدّ افسردگى» توصيف شده است و در درمان افسردگى‌ها، مورد استفاده قرار مى‌گيرد. اثر آن هم تا حدودى به تأثير فيزيولوژيك يك ورزش بر ترشّح اندورفين‌ها و ايجاد احساس قدرت و كنترل، مربوط مى‌شود، در حالى‌كه به نظر مى‌رسد كه بدن، كار خودش را انجام مى‌دهد. ورزش، جنبه اجتماعى نيز دارد؛ زيرا معمولًا همراه با ديگران، انجام مى‌شود.[١] احاديث مربوط به فعّاليت‌هاى ورزشى، در دو دسته جاى گرفته است:

١. پياده‌روى‌

امام صادق (ع) در بيان مهم‌ترين عوامل نشاطانگيزى، به قدم زدن و پياده‌روى اشاره مى‌فرمايد:

[١]. روان‌شناسى شادى، ص ٥٨.