شادى و شادكامى از ديدگاه اسلام - خطيب، سيد مهدى - الصفحة ٤١ - ج تغذيه

كمبود و برقرارى تعادل، اقدام مى‌نمايد.[١]

خوردن و آشاميدن نيز هم با انگيزه لذّت و هم با انگيزه بقا، سر و كار دارد. در قرآن كريم، آيات بسيارى در باره خوردن و آشاميدن، آمده است كه همه به نحوى، در مقام گوشزد نمودن نعمت‌هاى الهى به انسان هستند و لذّتى را كه از آنها براى انسان حاصل مى‌شود، يادآورى مى‌نمايند.[٢] در برخى روايات نيز به مسئله تغذيه و جنبه شادى‌بخشى آن، توجّه شده است. در اين گونه روايات، گاهى تغذيه به همراه موقعيت معنوى، در شكل‌دهى لحظات شاد، دخيل است كه مى‌توان به لحظه افطار و روزه‌گشودن، اشاره نمود. در اين روايات، اگر چه موفّقيت معنوى، محور و پايه اين شادمانى است؛ امّا از شادى و سرورى كه پيامد جنبه فيزيولوژيك آن است، نمى‌توان غافل بود. امام صادق (ع) مى‌فرمايد:

لِلصَّائِمِ فَرْحَتَانِ فَرْحَةٌ عِنْدَ إِفْطَارِهِ وَ فَرْحَةٌ عِنْدَ لِقَاءِ رَبِّهِ.[٣]

براى روزه‌دار، دو شادى است: يك شادى، هنگام گشودن روزه‌اش و ديگرى، هنگام ديدار پروردگارش.

در روايتى ديگر از پيامبر خدا (ص) در سفارش خود به امام على (ع)، سه شادمانى مؤمن، چنين برشمرده شده است:

ياعَلِى! ثَلَاثٌ فَرَحَاتٌ لِلْمُؤْمِنِ فِى الدُّنْيا لُقِى الإِخْوَانِ وَ الإِفْطَارُ مِنَ الصِّيامِ وَ التَّهَجُّدُ مِنْ آخِرِ اللَّيلِ.[٤]

[١]. احساس و ادراك، ص ١١٥.

[٢]. ديدگاه‌هاى روان‌شناختى آية الله مصباح يزدى، ص ١٥٠.

[٣]. الكافى، ج ٤، ص ٦٥.

[٤]. بحار الأنوار، ج ٦٦، ص ٣٧١.