شادى و شادكامى از ديدگاه اسلام - خطيب، سيد مهدى - الصفحة ١٣١ - ٦ نابود شدن

دادن همه چيز دانسته، مايه تباهى لحظه لحظه زندگى مى‌داند. ايشان مى‌فرمايد:

التَّوَانِى فَوْت.[١]

كوتاهى [در كار]، موجب از دست دادن است.

امام (ع) در حديث ديگرى فرموده است:

التَوَانِى إِضَاعَة.[٢]

اهمالكارى، ضايع كننده [ى عمر و فرصت‌] است.

٥. پشيمانى‌

سستى و اهمال در انجام دادن وظايف و مسئوليت‌هاى فردى و اجتماعى، در وهله اوّل با سرپوش گذاشتن و غفلت، امكان دارد كه در ظاهر، پيامدى نداشته باشد؛ ولى آن‌گاه كه جزء جدايى‌ناپذير زندگى فرد گرديد، باعث غرقه شدن در سيلاب پشيمانى مى‌گردد و پشيمانى، وجود شخص را فرا مى‌گيرد. امام على (ع) مى‌فرمايد:

مَنْ أَطَاعَ التَّوَانِى أحَاطَتْ بِهِ النَّدَامَة.[٣]

هر كه از سستى فرمان بَرَد، پشيمانى، او را در ميان مى‌گيرد.

٦. نابود شدن‌

سستى و اهمال، به خودى خود، داراى پيامدهايى بود كه گفتيم؛ امّا در مواردى، وجود اين مؤلّفه و پيوند با شاخصه‌اى ديگر نيز مى‌تواند زمينه‌ساز پيامدهاى منفى باشد. امام على (ع)، هلاكت را معلول پيوند دو

[١]. همان، ح ١٠٦٢٣.

[٢]. الدعوات، ص ١١٣، ح ٢٥٥.

[٣]. غرر الحكم، ح ١٠٦٣١.