شادى و شادكامى از ديدگاه اسلام - خطيب، سيد مهدى - الصفحة ٣٧ - الف ثروت

پس از آن كه كافران، دستورهاى الهى را فراموش نمودند، بر اساس آيه ٤٤ از سوره انعام، نعمت‌ها و ثروت‌هايى كه با آن، سرمست شدند، علّت نااميدى و عذاب آنها بود و خداوند متعال، به اين سبب، شادمانى را از ايشان، دريغ نمود:

فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنا عَلَيْهِمْ أَبْوابَ كُلِّ شَيْ‌ءٍ حَتَّى إِذا فَرِحُوا بِما أُوتُوا أَخَذْناهُمْ بَغْتَةً فَإِذا هُمْ مُبْلِسُونَ.[١]

چون همه اندرزهايى را كه به آنها داده شده بود، فراموش كردند، همه درها را به رويشان گشوديم تا از آنچه مى‌يابند، شادمان گشتند. پس به ناگاه، آنها را فروگرفتيم و همگان، نوميد گرديدند.

داينر و اوشى، تأثير درآمد مالى بر خشنودى را در نوزده كشور، بر روى صد وپنجاه هزار نفر، مورد آزمايش قرار دادند. متوسّط همبستگى درآمد با خشنودى از درآمد، ٢٥ درصد و متوسّط همبستگى درآمد با خشنودى از زندگى، سيزده درصد بوده است. معمولًا همبستگى يك شاخص عينى با خشنودى، بيشتر از تأثير آن بر خشنودى به طور كلّى است. تأثير درآمد بر شادى، در پايين سطح مقياس درآمد، بسيار بيشتر است. همچنين، ارتباط بين خشنودى از زندگى و درآمد در كشورهاى فقيرتر، بسيار بيشتر است. احتمالًا اين نتايج، به خاطر نقش پول در نيازهاى ابتدايى زندگى، از قبيل غذا، مسكن و ... است.[٢]

به هر شكل، متوسّط درآمد جوامع، سطح انتظارات و وضعيت عمومى يك كشور، به لحاظ آموزش، بهداشت، امنيت و فاصله طبقاتى، هر كدام مى‌توانند در نتايج تحقيقات، تأثيرگذار باشند.

[١]. سوره انعام، آيه ٤٤.

[٢]. آرگايل، ص ٧٥.