شادى و شادكامى از ديدگاه اسلام - خطيب، سيد مهدى - الصفحة ٩٠ - ١ لذت خوردن و آشاميدن

الْعَسَلُ نُشْرَة.[١]

عسل، [مايه‌] نشاط است.

ويژگى‌هاى منحصر به فرد اين غذا، پوشيده نيست و تحقيقات متعدّد پژوهشگران در دهه‌هاى اخير، مؤيد اين مطلب است.

- هَليم‌

در سفارش‌هاى اميرمؤمنان (ع) در مسئله تغذيه، بر خوردن هليم‌[٢] تأكيد شده است؛ زيرا اين نوع غذا در زمره غذاهاى نشاطآفرينى است كه باعث نشاط چهل روزه در عبادت مى‌گردد. امام على (ع) مى‌فرمايد:

عَلَيكمْ بِالْهَرِيسَةِ فَإِنَّهَا تُنْشِطُ لِلْعِبَادَةِ أَرْبَعِينَ يوْماً وَ هِى مِنَ الْمائِدَةِ الَّتِى أُنْزِلَتْ عَلَى رَسُولِ الله (ص).[٣]

بر شما باد خوردن هليم؛ زيرا نشاط چهل روزه در عبادت مى‌آورد، و آن، غذايى است كه بر پيامبر خدا (ص) نازل شده است.

- ريشه گياه اسپَند

گياه اسپَند،[٤] داراى فوايد فراوان در ريشه و شاخه آن است. يكى از فوايد بارز آن، ايجاد نشاط است، چنان كه امام على (ع) مى‌فرمايد:

مَا مِنْ شَجَرَةِ حَرْمَلٍ إِلّا وَ مَعَهَا مَلَائِكةٌ يحْرُسُونَهَا حَتَّى تَصِلَ إِلَى مَنْ وَصَلَتْ‌

[١]. نهج البلاغة، حكمت ٤٠٠.

[٢]. هليم يا همان هريسه كه به غلط با املاى« حليم» نوشته مى‌شود، غذايى است كه از پختن گندم و گوشت و كوبيدن آنها به دست مى‌آيد( ر. ك: فرهنگ معين).

[٣]. الكافى، ج ٦، ص ٣١٩، ح ١.

[٤]. اسپَند، دانه‌اى باشد كه به جهت چشم‌زخم، در آتش ريزند. حرمله، اسفند، سپند و سپنج، نام‌هاى ديگر آن است( ر. ك: لغت‌نامه دهخدا).