شادى و شادكامى از ديدگاه اسلام - خطيب، سيد مهدى - الصفحة ٤٧ - باور به رحمت و فضل پروردگار

لذّتى برسند كه آنان را به گمان خودشان، شادمان نمايد؛ امّا بى‌شك، لذّت و شادى حاصل از بخشش و يارى ديگران، دوچندان و پايدارتر است. در فرمان امير مؤمنان على (ع) به مالك اشتر، آمده است:

لا تندمن على عفو و لا تبهجن بعقوبة.[١]

هر گاه كسى را بخشودى، از كرده خود، پشيمان مشو و هر گاه كسى را كيفر دادى، از كرده خود، شادمان مباش.

على (ع)، در حديث ديگر مى‌فرمايد:

لَا تَفْرَحَنَّ بِسَقْطَةِ غَيرِك فَإِنَّك لَا تَدْرِى مَا يحْدِثُ بِك الزَّمَانُ.[٢]

به افتادن غير خود، شاد مشو. پس به درستى كه آنچه را روزگار بر تو حادث مى‌سازد، نمى‌دانى.

ط. معنويت‌

بى‌ترديد، شادى‌هاى معنوى، از جمله مواردى است كه دين اسلام، تأكيد خاصّى بر تقويت آنها دارد. معنويت، به زندگى فرد، معنا مى‌دهد و اهداف بلندى را برايش ترسيم مى‌نمايد. اعمال و باورهاى مذهبى، هر كدام نقش بسزايى در ارتقاى سطح شادى دارند.

آنچه در آموزه‌هاى دين با شادى‌هاى معنوى پيوند خورده است، دو بُعد باورها و آيين‌هاى مذهبى است.

١. باورهاى مذهبى‌

باور به رحمت و فضل پروردگار

باورها، نقشى انكارناپذير در جهت هدايت رفتار و هيجانات انسان دارند.

[١]. غرر الحكم، ح ٥٠٥٧.

[٢]. همان، ح ٦٨٤٢.