شادى و شادكامى از ديدگاه اسلام - خطيب، سيد مهدى - الصفحة ٨٥ - ٤ شستن سر با خطمى

٣. زدودن موهاى زايد بدن‌

تعابيرى كه درباره گرفتن شارِب و پيامدهاى آن در احاديث آمده، براى نوره كشيدن و زُدودن موهاى زايد بدن نيز به كار رفته است. امام على (ع) مى‌فرمايد:

النُّورَةَ نُشْرَةٌ وَ طَهُورٌ لِلْجَسَد.[١]

نوره كشيدن، نشاطآور و مايه پاكى بدن است.

امّا در نقطه مقابل، بلند گذاشتن موهاى بدن، كسالت‌آور و سستى‌زاست. امام كاظم (ع) مى‌فرمايد:

شَعْرُ الْجَسَدِ إِذَا طَالَ قَطَعَ مَاءَ الصُّلْبِ وَ أَرْخَى الْمفَاصِلَ وَ وَرَّثَ الضَّعْفَ وَ السِّل.[٢]

موى بدن، آن‌گاه كه بلند گردد، آب پشت را قطع مى‌كند، مفاصل را سست مى‌نمايد و ضعف و سستى به بار مى‌آورَد.

٤. شستن سر با خَطْمى‌

در احاديث درباره عوامل ايجاد نشاط و مرتبط با حوزه بهداشت، به موردى ديگر، اشاره شده و آن، شستن سر با خَطمى‌[٣] است. امام صادق (ع) مى‌فرمايد:

النُّشْرَةُ فِى عَشَرَةِ أَشْياءَ ... وَ السِّوَاك وَ غَسْلِ الرَّأْسِ بِالْخِطْمِى فِى الحَمّامِ وَغَيْرِه.[٤]

[١]. الخصال، ص ٦١١.

[٢]. بحار الأنوار، ج ٧٦، ص ٩١، ح ١٢.

[٣]. خَطْمى، گياهى است از تيره پنيركيان، كه داراى گونه‌هاى دائمى و يك‌ساله است. برگ‌هايش، پهن و سِتبر و ريشه‌اش، دراز و دوكى‌شكل و آبدار است. گل و ريشه آن در پزشكى، كاربرد دارد( ر. ك. فرهنگ معين).

[٤]. المحاسن، ص ١٤، ح ٤٠.