شادى و شادكامى از ديدگاه اسلام - خطيب، سيد مهدى - الصفحة ٣٩ - ب روابط اجتماعى

بخش عمده‌اى از احاديث نيز به موضوع روابط اجتماعى، نگاهى عميق داشته، شادى‌بخشى را پيامد روابط اجتماعى سالم، همچون ديدار دوستان، مى‌داند. رسول گرامى اسلام مى‌فرمايد:

ثَلَاثٌ فَرَحَاتٌ لِلْمُؤْمِنِ فِى الدُّنْيا: لِقَاءُ الإِخْوَانِ، وَ تَفْطِيرُ الصَّائِمِ، وَ التَّهَجُّدُ مِنْ آخِرِ اللَّيل.[١]

براى مؤمن، سه شادى در دنيا وجود دارد: ديدار برادران، روزه گشودن روزه‌دار، و شب زنده‌دارى در پايان شب.

در برخى از آموزه‌هاى دين، روابط اجتماعى، با نوع‌دوستى و برآوردن نيازهاى ديگران، پيوند خورده و عاملى براى شادمانى پايدار، دانسته شده است. روابطى كه به همبستگى جامعه كمك نموده، موجب نشاط و شادمانى در جامعه گردد، از نگاه دين، شادى‌آفرين، تلقّى مى‌شود.

در حديثى آمده است:

إِنَّ للهِ عِبَاداً فِى الأَرْضِ يسْعَوْنَ فِى حَوَائِجِ النَّاسِ هُمُ الآمِنُونَ يوْمَ الْقِيامَةِ وَ مَنْ أَدْخَلَ عَلَى مُؤْمِنٍ سُرُوراً فَرَّحَ اللهُ قَلْبَهُ يوْمَ الْقِيامَةِ.[٢]

همانا براى خدا در زمين، بندگانى است كه براى‌] برآوردن‌] نيازهاى مردم، مى‌كوشند. اينها روز قيامت، در امان‌اند. و هر كه به مؤمنى، شادى رساند، خدا روز قيامت، دلش را شاد مى‌سازد.

شواهد نشان داده است كه برقرارى چند رابطه محدود و نزديك با ديگران،

[١]. كتاب من لايحضره الفقيه، ج ٤، ص ٣٦٠.

[٢]. الكافى، ج ٢، ص ١٩٨.