شادى و شادكامى از ديدگاه اسلام - خطيب، سيد مهدى - الصفحة ١٣٧ - ه بهره نبردن از دنيا و آخرت

در هر دو حديث، سستى، موجب ادا نكردن حقوق الهى و به جا نياوردن تكاليف و فرائض حق خواهد شد و دلْ‌مُردگى در پى خواهد داشت.

٤. خير نديدن در آخرت‌

سستى در انجام دادن فرائض الهى، همچون سستى در طهارت و نماز، و سستى در اتمام ركوع و طهارت، باعث مى‌شود كه در امر آخرت، خيرى به فرد سستْ‌كردار نرسد. امام صادق (ع) مى‌فرمايد:

مَنْ كسِلَ عَنْ طَهُورِهِ وَ صَلَاتِهِ فَلَيسَ فِيهِ خَيرٌ لأِمْرِ آخِرَتِهِ وَ مَنْ كسِلَ عَمَّا يصْلِحُ بِهِ أَمْرَ مَعِيشَتِهِ فَلَيسَ فِيهِ خَيرٌ لأِمْرِ دُنْياهُ.[١]

هر كس در كار پاكى و نماز خود، تنبل باشد، در او [اميد و] خيرى براى كار آخرتش وجود ندارد. هر كس در كار معيشت خود، تنبل باشد، در او خيرى براى كار دنيايش نيست.

امام باقر (ع) نيز مى‌فرمايد:

لا خير فى الكسل إذا كسل الرجل أنْ يتمّ ركوعه و طهوره، فليس فيه خير لأَمر آخرته.[٢]

در سستى و تنبلى، خيرى نيست. آن‌گاه كه شخص در به پايان رساندن ركوع و طهارتش سستى ورزد، در كار آخرتش خيرى نمى‌بيند.

ه. بهره نبردن از دنيا و آخرت‌

هر چند در دين مبين اسلام، دنيا، كشتزارى براى آخرت،[٣] معرّفى شده است و نتيجه، كار دنيا در آخرت، ديده خواهد شد، با وجود اين،

[١]. الكافى، ج ٥، ص ٨٥، ح ٣.

[٢]. تنبيه الخواطر، ج ١، ص ٣٠٣.

[٣]. عوالى اللآلى، ج ١، ص ٢٦٧، ح ٦٦.