هیچ بلایی در عراق و به ویژه در کوفه شدیدتر و سخت‌تر از این نبود تا جایی که شیعیان علی حتی از دیدار دوستان شیعه‌شان _ که مورد اعتماد بودند _ هراس داشتند و در سرداب خانه‌ها مخفیانه و دور از چشم حتی غلامان و کنیزانشان دیدار می‌کردند و اگر سخنی گفته می‌شد، با قسم‌های سنگین برای فاش نشدن همراه می‌شد.[٣] دیگرانی هم دوستی آل الله را انکار می‌کردند و حدیث برمی‌ساختند و با این کار به حاکمان تقرب می‌جستند و دارایی کسب می‌کردند؛ به قول ابن ابی الحدید:

فیفتعلون الأحادیث لیحظوا بذلک عند ولاتهم و یقربوا مجالسهم و یصیبوا به الأموال و الضیاع و المنازل.[٤]

ابن ابی الحدید اشاره می‌کند که این مصیبت همچنان بود و با شهادت امام حسن
_ علیه السلام _ افزون شد:

و لم یبق أحد من هذا القبیل إلا و هو خائف علی دمه أو طرید فی الأرض؛

کسی از شیعیان امام نماند، مگر این که بر خونش هراسناک بود یا متواری بود.

این جریان با شهادت امام حسین _ علیه السلام _ باز شدت بیشتری گرفت، در زمان عبد الملک بن مروان و حجاج جنایت‌ها در حق شیعه انجام شد و تنها با دشنام به امیرمؤمنان‌ و اظهار نفرت از خاندان نبوت تقرب به حکام حاصل می‌شد و حتی حکم ولایت شهری اخذ می‌شد.[٥]

[١].‌ همان، ص٣٧.

[٢].‌ همان.

[٣].‌ ر.ک: شرح ابن ابی الحدید، ج١١، ص٣٧.

[٤].‌ همان.

[٥].‌ همان، ص٣٨.