غیاث الدین منصور، عن أبیه صدر الدین محمد، عن أبیه إبراهیم، عن أبیه محمد،
عن أبیه إسحاق، عن أبیه علی، عن أبیه عربشاه، عن أبیه أمیر أنبه، عن أبیه أمیری، عن أبیه الحسن، عن أبیه الحسین، عن أبیه علی، عن أبیه زید، عن أبیه علی، عن
أبیه محمد، عن أبیه علی، عن أبیه جعفر، عن أبیه أحمد، عن أبیه جعفر، عن أبیه
محمد، عن أبیه زید، عن أبیه الإمام علی بن الحسین زین العابدین علیه و على آبائه التحیة و السلام‌.[١]

٣. روایت‌های شش گانه: قرینه سومی که متن صحیفه مشهور را تقویت می‌کند، روایت‌های شش گانه‌ای است که از عمیر بن متوکل نقل شده است. اگر چه عمیر بن متوکل از منظر رجالی به خاطر عدم وصف رجالیان، مجهول شناخته می‌شود، ولی شش راوی به نام‌های: احمد المطهر «مطهری»، علی بن النعمان الاعلم «اعلمی»، محمّد بن صالح روایت «ابن مالک»، عبید الله بن فضل«ابن فضل»، حسین بن اشکیب، روایت «ابن اشکیب»، علی بن حماد بن العلاء، روایت ابن حماد صحیفه سجادیه را گزارش کرده‌اند که تنها روایت ابن حماد در دسترس نیست و با مقایسه تطبیقی دعاهای صحیفه سجادیه کامله با سایر روایات، همگونی دعاهای مشترک نمایان است. پراکندگی جغرافیایی هر یک از این راویان بیان‌گر انتشار صحیفه سجادیه در سراسر جهان اسلام بوده است؛
به گونه‌ای که روایت ابن حماد در اجازات روایی عالمان جبل عامل[٢] آمده است.
روایت عبید الله بن الفضل در سرزمین مصر بیشتر طرفدار داشته است؛[٣] افزون بر
آن که عبید الله در طبقه مشایخ بدون واسطه جعفر بن محمد قولویه صاحب کامل الزیارات هم قرار دارد.[٤] تلعکبری هم در سال ٣٤١ق، در مصر از او روایت شنید.[٥] حسین
بن اشکیب از راویان قمی الاصل و از شاگردان امام هادی[٦] و امام حسن عسکری
_ علیهما السلام _[٧] یکی دیگر از روایت‌گران صحیفه از عمیر بن متوکل است که
رجالیان وی را با وصف «ثقة ثقة ثبت» ستوده‌اند.[٨] نام وی در فهرست کهن نجاشی آمده

[١]. همان، ص٩٦.

[٢]. همان، ج ١٠٩، ص١٠٥.

[٣]. صحیفه سجادیه روایت حسین بن اشکیب، مقدمه سید احمد سجادی، ص٤٤.

[٤]. کامل الزیارات، ص١٣٣، ح١٠.

[٥]. رجال الطوسی، ص٤٣١، ش ٦١٨٥.

[٦]. رجال النجاشی، ج١، ص٤٤، ش٨٨؛ رجال الطوسی، ص٣٨٦، ش٥٦٨١.

[٧]. رجال الطوسی، ص٣٩٨، ش٥٨٣٨.

[٨]. رجال النجاشی، ج١، ص٤٤، ش٨٨.